Τελευταια Νεα

Προτεινομενη Αναρτηση

Έρωτας που μοιράζεται σε παραπάνω από δύο, έρωτας δεν είναι.

Της Στεύης Τσούτση Έρχεσαι κι ύστερα πάλι φεύγεις. Κι εγώ μένω πίσω. Μόνη, να μετρώ τις ώρες που πέρασαν τόσο γρήγορα μαζί σου. Κι εκείνες ...

Taxidia Zohs

Τα σκαλιά της εκκλησίας αποφάσισε να ανεβεί στα 76 του χρόνια ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας και λάμπει από ευτυχία



Τα σκαλιά της εκκλησίας αποφάσισέ να ανεβεί στα 76 του χρόνια ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας

Η απόφαση του άφησε άφωνους όσους τον γνωρίσουν αφού ήταν φανατικός εργένης για πολλές δεκαετίες, ενώ δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που αναρωτήθηκαν ποια είναι η γυναίκα που τον έκανε να εγκαταλείψει την εργένικη ζωή.

Σύμφωνα με την real life η γυναίκα αυτή δεν είναι άλλη, από την ισχυρή κυρία των δημοσίων σχέσεων, Μαίρη Βιντιάδου.

Το δημοσίευμα αναφέρει χαρακτηριστικά: Πάνω από ένα χρόνο μετράει η σχέση του Κώστα Πρέκα και της Μάιρη Βιντιάδου. Ο ηθοποιός έχε9 ερωτευτεί παράφορα την γυναίκα που έχει αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις του θεάτρου και ετοιμάζεται να παντρευτεί για πρώτη φορά στην στη ζωή της ,στις αρχές του επόμενου μήνα.







: newsbomb.gr

Πηγή
Taxidia Zohs

11 πολύτιμα μαθήματα ζωής που θέλω να δώσω στην κόρη μου πριν γίνει γυναίκα



Βλέποντας την κόρη σου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, γίνεσαι περήφανη για το κοριτσάκι που σιγά σιγά γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο, όμως ταυτόχρονα αγχώνεσαι και σκέφτεσαι ότι σε λίγα χρόνια θα κοιτάς μια έφηβη και λίγο αργότερα θα αντικρίζεις μια ενήλικη γυναίκα. Μέχρι τότε, θα προλάβεις να της μάθεις όλα όσα πρέπει να ξέρει για να είναι δυνατή στη ζωή;

Θα προλάβεις να τη διδάξεις όλα όσα θες; Η Ashli Mazer λέει όσα έχουμε κι εμείς στο μυαλό μας και θα θέλαμε να μοιραστούμε με τις κόρες μας…



*Φωτογραφία: thecashlorette.com

«Την προηγούμενη βδομάδα πήγαμε εκδρομή όλοι μαζί για κάποιες μέρες. Η κόρη μου ερχόταν δίπλα μου κάθε τόσο και μου ‘λεγε “Μαμά, περνάω καλά”. Η καρδιά μου έλιωνε.

Οι διακοπές είναι ακριβές, το ξέρω. Δεν ήταν τίποτα δωρεάν, όσα κι αν κάναμε, ό,τι κι αν ζήσαμε. Όμως, έβλεπα την πραγματική ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο αυτές τις στιγμές. Αυτό που την έκανε να γελάει και να χαμογελάει ήταν ο χρόνος που περνούσαμε μαζί. Είχε την προσοχή που χρειαζόταν, που όλοι χρειαζόμαστε και που άξιζε. Φροντίζαμε τον εαυτό μας και ζούσαμε κάθε μέρα στο έπακρο. Ήταν απίστευτο το ότι εμείς χαρίσαμε στην κόρη μας αυτό το συναίσθημα: την χαρά του να ζεις την κάθε στιγμή.

Και τότε σκέφτηκα, τι άλλο θα μπορούσα να δώσω στην κόρη μου σ’ αυτή τη ζωή… Όχι αντικείμενα αλλά ποιοτικά και ουσιαστικά δώρα.

Εύχομαι η κόρη μου…

Να έχει την ικανότητα να ξέρει τι αξίζει και να μην αφήσει κανέναν να την κάνει να νιώσει ανίκανη. Να συνειδητοποιήσει ότι η αξία της είναι ανεκτίμητη.

Να έχει την αυτοπεποίθηση να φεύγει. Από σχέσεις, από δουλειές και από άλλες καταστάσεις που θα βιώσει. Ελπίζω να καταλάβει ότι δικαιούμαστε να ζήσουμε μόνο μία φορά και πως, αν το ένστικτό της της λέει ότι πρέπει να προχωρήσει, θα πρέπει να το εμπιστευτεί και να αρχίσει ξανά από την αρχή.

Να είναι πάντα ευγενική. Η αποδοχή και η αγάπη δεν είναι σημάδια αδυναμίας, αλλά δύναμης. Το να ζεις με ανοιχτές τις αγκάλες σου είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις.

Να ελέγχει τον εαυτό της και να μην ενδίδει σε πειρασμούς. Να αξιολογεί την κάθε κατάσταση και να εκτιμά τον εαυτό της έτσι ώστε τα πλούτη και η φήμη να μην την καθοδηγούν.

Να ξέρει ότι είναι ικανή να κάνει τα πάντα τέλεια. Το μυαλό, η καρδιά και τα χέρια της είναι δυνατά και μόνη της, μπορεί να κουνήσει τα δικά της βουνά και να χρησιμοποιήσει τις ικανότητές της σαν όπλα για να κάνει κάτι καλό για τον κόσμο.



*Φωτογραφία: rd.com

Να προσπαθεί να είναι πάντα ικανοποιημένη και όχι ευτυχισμένη. Η ευτυχία βρίσκεται στις στιγμές και είναι προσωρινή. Η ικανοποίηση έχει να κάνει με το πώς βλέπεις τη ζωή σου, πώς επιλέγεις να ζεις πραγματικά και πώς ζεις καλά.

Να βρει ποιο είναι το πάθος της και να το κυνηγήσει. Να καταλάβει ότι πρέπει να ονειρεύεται, να κάνει μεγάλα όνειρα και να μην τα παρατά για χάρη εκείνων των πραγμάτων που την εντυπωσιάζουν.

Να είναι υπεύθυνη για τη ζωή της. Τίποτα δεν είναι δίκαιο και δεν μπορεί να εύχεται να πετύχει με όπλα τη ζήλεια ή το μίσος. Σε αυτή τη ζωή πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί και αν είναι δυσαρεστημένη με κάποια απόφασή της, θα πρέπει να αλλάξει δρόμο.

Να έχει τη σοφία να ξέρει πότε να υποστηρίζει σθεναρά τη γνώμη της και πότε πρέπει να μην μιλήσει. Τη δύναμη την αποκτάς όχι μόνο όταν μιλάς, αλλά και όταν ξέρεις πότε δεν πρέπει να μιλήσεις.

Να έχει τη θέληση να πολεμά για τον εαυτό της και για τα δικαιώματά της, τις πεποιθήσεις και τα όνειρά της. Να καταλαβαίνει ότι κάθε βράδυ θα κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και το άτομο που θα βλέπει στην αντανάκλασή του πρέπει να είναι αυτό που θέλει να δει.

Να ξέρει ότι πάντα θα είμαι δίπλα της και ότι πάντα θα την βοηθάω. Όποιο μονοπάτι κι αν διαλέξει, θα ξέρει ότι η μαμά της έχει πάντα ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά της για εκείνη, ότι θα την αγαπά χωρίς όρια και ότι πάντα θα τη βοηθά να σηκωθεί όταν πέφτει.»

: mama365.gr

Πηγή
Taxidia Zohs

Φθινοπωρινά νύχια 2017: 50 προτάσεις για εντυπωσιακό μανικιούρ



Δημιουργήστε όμορφα φθινοπωρινά μανικιούρ βασισμένα στις κορυφαίες τάσεις στα νύχια για την εποχή. Μανικιούρ απλά, αλλά και πρωτότυπα που θα κλέψουν τις εντυπώσεις και θα κάνουν τις εμφανίσεις σας εκθαμβωτικές.



Επιλέξτε ανάμεσα σε φθινοπωρινά νύχια κατάλληλα για τη δουλειά και το σχολείο, αλλά και πιο παιχνιδιάρικα σχέδια για τις πιο ανάλαφρες εμφανίσεις σας. Διαλέξτε μια από τις κορυφαίες αποχρώσεις μανό για το Φθινόπωρο και ακολουθήστε όποια τάση της εποχής σας αρέσει. Μπορείτε αν θέλετε να συνδυάσετε περισσότερα από ένα nails trends και να δημιουργήσετε εκπληκτικά φθινοπωρινά νύχια 2017. Κάντε λοιπόν μαύρα νύχια με γραμμές ή βούλες. Εναλλακτικά, επιλέξτε μια nude απόχρωση και στολίστε την με glitter ή τρισδιάστατα κοσμήματα.
Προτάσεις για φθινοπωρινά νύχια 2017:

Τα γκρι νύχια θα αποτελέσουν φέτος μια από τις κορυφαίες επιλογές για το Φθινόπωρο και το Χειμώνα. Επιλέξτε μια απόχρωση του γκρι ή συνδυάστε περισσότερες στο ίδιο μανικιούρ. Στολίστε τα γκρι νύχια σας με glitter, swarovski, στρας, μεταλλικές λεπτομέρειες είτε πέρλες και δημιουργήστε εκπληκτικά σχέδια.

Ωραίος συνδυασμός χρωμάτων είναι επίσης το γκρι με το ροζ ή το γκρι με το μαύρο. Εναλλακτικά μπορείτε να κάνετε ένα μαύρο με κόκκινο μανικιούρ. Παίξτε με τις διάφορες αποχρώσεις και βάλτε την φαντασία σας να δημιουργήσει.

Σχεδιάστε ρίγες, πουά, φλοράλ ή γεωμετρικά σχήματα και απογειώστε τα φθινοπωρινά νύχια 2017. Δοκιμάστε επίσης να κάνετε ένα εντυπωσιακό τρισδιάστατο πλεκτό μανικιούρ, ιδανικό για να συνδυαστεί με τα πουλόβερ ή γενικότερα τα φθινοπωρινά κομμάτια της γκαρνταρόμπας σας και να δώσει λίγη ζεστασιά στην εμφάνιση σας.

Πολύ ωραίες ιδέες για τα φθινοπωρινά νύχια 2017 αποτελούν τα half moon nails, τα color block και οι χρυσές πινελιές, που είναι εξίσου στην κορυφή των επιλογών.

Τα κόκκινα νύχια βέβαια δεν θα μπορούσαν να μην αποτελούν μια ακόμη από τις all time classic και άκρως σαγηνευτικές επιλογές που μπορείτε να επιλέξετε.

Τέλος, μην ξεχάσετε την πιο εύκολη αλλά άκρως εντυπωσιακή λύση του Chunky Nail Polish για τα φθινοπωρινά νύχια 2017.

Δείτε παρακάτω 50 υπέροχες προτάσεις για εντυπωσιακό μανικιούρ:





















Πηγή
Taxidia Zohs

Άγγιξέ με. Μη φοβάσαι. Μη με φοβάσαι.




Της Μαρίας Κουσαντάκη.

Το άγγιγμά σου. Μυστήριο και ανατριχιαστικό. Όπως το βλέμμα σου.

Αγέρωχο στο χρόνο. Αθάνατο στις πατημασιές τούτου του δρόμου.

Σε είδα πίσω από τη σελίδα της στροφής μου. Εκεί που οι ευθείες, οι ατέρμονοι πλανόδιοι ειρμοί μας συναντήθηκαν.

Άγγιξέ με. Μη φοβάσαι. Μη με φοβάσαι. Διαβάζεις λίγο τα μάτια μου; Μπερδεμένα είναι και εκείνα σε θολά τοπία.

Όλα αλλάζουν. Πλέον δεν πιστεύω σε τίποτα σταθερό. Κι εγώ αλλάζω, πώς άραγε θα είναι τα υπόλοιπα σταθερά;


Κι ο έρωτας; Αυτή η ορμή που μάχεται σαν έρμαιο της κάθε τύχης, λογικής, ζωής. Πού να μπορεί άραγε να ξαποστάσει, να βρει γαλήνη, να βρει μανία;

Μανία! Για τη ζωή, για εμένα, για όλα. Μόνο έτσι ζεις.

Σε κοιτάζω. Θέλω να με αγγίξεις. Ηδονικά και απόλυτα. Άγγιξέ με.

Μη με ακουμπήσεις, μα άγγιξέ με, μπορείς;

Με ακούς; Ακούς τις κραυγές μου που στέλνουν μηνύματα σε κάποια άλλα συμπαντικά πελάγη;

Πολλοί με κοιτάζουν, μα λίγοι με βλέπουν. Μέσα, βαθιά.

Ξεγύμνωσέ με. Μπορείς; Κάντο. Όχι αύριο. Τώρα. Η στιγμή περνάει. Χάνεται. Στο χωροχρόνο που μεταμφιέζεται σε κάτι άλλο. Τώρα. Κοίτα μέσα μου και κράτα με.

Δεν ξέρω. Δεν νιώθω. Νιώθω τα πάντα. Είμαι εδώ. Ήμουν εκεί. Δεν ξέρω. Δε μπορώ να σου πω για μετά… Ποιός άραγε ορίζει το μετά, το πόσο, τη διάρκεια;

Μία στιγμή μπορεί να ισοδυναμεί σε χρόνια ανιαρών λεπτών, ωρών. Σχετικά. Όλα. Με πολλές οπτικές, πολλές ερμηνείες. Κάθε άνθρωπος και αλήθεια. Κάθε ον και πραγματικότητα. Άραγε υπάρχει στα αλήθεια η έννοια του χρόνου;

Ό,τι ζει μέσα μου, δεν πεθαίνει ποτέ. Και όσο πιστεύω σε κάτι, παραμένει αληθινό.

Πάρε με. Μακρυά. Μακρυά από τον κόσμο τον πολύ αληθινό, τον κυνικό, τον ρεαλιστικό. Ασφυκτυώ εδώ μέσα. Πνίγομαι από την τόση αηδιαστικά υποκριτική αλήθεια τούτου του κόσμου.

Θέλω να δω τον κόσμο σου. Κι εσύ να γνωρίσεις τον δικό μου. Ξέρω σίγουρα πως έχουμε συναντηθεί ξανά. Σε κάποια σκέψη, σε κάποια πεποίθηση. Σε κάποιο θέλω που αναζητήσαμε σε λάθος σημεία. Σε κοιτάζω και βλέπω κάτι κοινό, κάτι που συμφωνεί με τα δικά μου μάτια.

Πάρε το χέρι μου, άγγιξέ με με πάθος. Πάμε να τρέξουμε μακρυά, ανάμεσα σε γέλια, ατέρμονη τρέλα και στιγμές που μόνο εμείς κατανοούμε σήμερα, σε αυτό τον πλανήτη, σε αυτή τη ζωή, στην πραγματικότητα που συναντηθήκαμε.

αναπνοές
Taxidia Zohs

Ενεργός στο Facebook και ανενεργός στο τώρα.




Της Ανθής Κατερίνη.

Ξεγλιστράει η ζωή από τα χέρια σου πρωί και βράδυ μπροστά από μια οθόνη. Δεν είσαι σαν τον παππού που διαβάζει εφημερίδα, ούτε είναι σαν να διαβάζεις βιβλία. Εκείνος μαθαίνει για την επικαιρότητα για να την συζητήσει στο καφενείο τις απόψεις του και τα βιβλία σε στρέφουν στον εαυτό σου γεννώντας σου εικόνες ή ιδέες από τις γνώσεις που χαρίζουν σε κάθε πρόταση. Μην μου λες πως είναι το ίδιο με το να μαθαίνεις αν το Μαράκι πάτησε like στον Κώστα και με ποιος βγήκαν για καφέ. Γιατί όχι δεν είναι το ίδιο. Δεν έμαθες και σήμερα τίποτα σημαντικό για την ζωή σου και σήμερα και καλά καλά δεν γνωρίζεις όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ξέρω, δεν έχεις κακές προθέσεις. Καταβάθος θέλεις να πεις ‘Θέλω να με μάθετε’. Και φαινομενικά θέλουν και εκείνοι, σου χαρίζουν τα like τους οι φίλοι σου.Φίλοι που δεν θα ρωτήσουν ποτε πως λένε την μάνα σου ή ποιο είναι το όνειρο σου. Έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις μια παρέα βλέποντας τα νέα τους στην αρχική σου. Έπειτα κλείνεις το κινητό καπ μένεις μόνος στο δωμάτιο και νιώθεις τόσο μα τόσο μόνος. Έχεις το άγχος να μπεις με το που ξυπνήσεις μήπως σε ‘ψάχνουν’ όταν κανείς δεν σου έχει χτυπήσει το κουδούνι.

Ποιο το νόημα όλων αυτών; Στο τέλος θα μετράνε αλλά πράγματα όπως ταξίδια, όπως το ότι έμαθες κιθάρα, έκανες φίλους,μαγείρεψες, γέλασες.

Κάθε φορά που βλέπω ένα ηλιοβασίλεμα και το δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι είναι πόσο ωραία φωτογραφία θα ήταν στο facebook νιώθω πως κάτι έχει χαθεί μέσα μου. Η ειλικρινής ευχαρίστηση και επιθυμία να νιώσω την στιγμή όπως είναι. Χωρίς να την απαθανατίσω ή να την προσπεράσω.

Αυτή η γενιά ζει την αγωνία του να μην βρίσκεται ποτέ μέσα στην στιγμή. Πάντα κάπου ανάμεσα. Και ανάμεσα σημαίνει πουθενά ολοκληρωτικά.

Δυστυχώς έχεις εθιστεί, νομίζεις πως εάν διαγράψεις τον λογαριασμό σου θα χαθείς εσύ ο ίδιος, θα χαθείς με τους φίλους σου, με τους οποίους στην πραγματικότητα πάντα θα συνεχίζεις την γνωριμία σου από την τελευταία φορά που ειδωθήκατε. Τα σώματα σας δεν έχουν συνηθίσει καλά καλά το ένα δίπλα στο άλλο.


Θες να είσαι σε ό,τι social χωρίς να βλέπεις πόσο unsocial στην ουσία είναι. Και πως πάλι στο λεωφορείο θα προτιμήσεις την θέση που δίπλα δεν κάθεται κανείς. Είναι μία σύγκρουση ενός κόσμου μοναξιάς και ενός υπερβολικής πολυκοσμίας και βαρέθηκα να ζω στα συντρίμμια τους.

Το ότι έκατσες στο μπαλκόνι σου και κοίταξες τον ουρανό έχει πιο μεγάλη σχέση με αυτό που λέγεται ζωή. Αλλά έχεις ξεχάσει το να κάθεσαι στην ησυχία. Πάντα κάτι να βλέπεις, κάτι να ακούγεται. Συνδεδεμένος στο wifi και αποσυνδεδεμένος από τον εαυτό σου. Μέλος μιας γενιάς που είναι ενεργή στο Facebook και ανενεργή στο τώρα.

αναπνοές
Taxidia Zohs

Θα έκανες ξανά τις ίδιες επιλογές κι ας ήξερες πώς θα τελείωνε;




Όλοι διαμορφωνόμαστε όσο περνάει ο καιρός. Γνωρίζουμε ανθρώπους, ζούμε καταστάσεις που μας ξεκουνάνε λίγο απ’ τη σταθερότητα μιας ρουτίνας δίχως τέλος κι αυτό σχεδόν αυτόματα, μηχανικά μας ωθεί να μεγαλώνουμε κι από λίγο κάθε μέρα -ευελπιστώ. Όχι μόνο σωματικά, αυτό το κάνει ο χρόνος ό,τι και να πούμε εμείς, όσο και να κοπανιόμαστε. Μας μεγαλώνει ψυχικά, πνευματικά. Μας μπάζει σε μια κατάσταση ενδοσκόπησης, χωρίς απαραίτητα αυτό να γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ματιά και μας αναγκάζει σε μια πορεία αξιολόγησης παρελθόντος, παρόντος, μα κυρίως μέλλοντος.

Για να φτάσεις όμως να αναρωτηθείς γι’ αυτό το πολυπόθητο μέλλον, πρέπει πρώτα να ζυγίσεις παρελθόν και παρόν. Κι επειδή οι άνθρωποι για να ζυγίσουμε μια κατάσταση πρέπει να έχουμε απομακρυνθεί κατά πολύ απ’ αυτή, συνήθως το παρόν μπαίνει για λίγο στην άκρη -μέχρι να γίνει παρελθόν- και τείνουμε να αναμοχλεύουμε τα παρελθοντικά, τα σίγουρα, τα τετελεσμένα. Κακό δεν είναι, αν σκεφτείς ότι οι περισσότεροι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αναλογιστούν όσα τους έχουν συμβεί, παρά μόνο συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους.

Σκεπτόμενη λοιπόν όλα όσα έχουν περάσει δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ· αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, θα ερωτευόσουν τους ίδιους ανθρώπους; Θα έκανες ξανά τις ίδιες επιλογές κι ας ήξερες πώς θα τελείωνε; Αν ναι, τι μας κάνει άραγε να εμμένουμε στην ίδια επιλογή κι ας ξέρουμε ότι έχουμε ήδη ηττηθεί κατά κράτος;

Ξεκινώντας λοιπόν να ανακατεύεις στο συρτάρι της μνήμης, ξεθάβεις παλιές αγάπες. Τα παίρνεις όλα από την αρχή. Πώς γνωριστήκατε, πώς ένιωσες στο πρώτο άγγιγμα, στο πρώτο φιλί; Αυτές οι ριμάδες οι πεταλούδες που όλοι μιλούν γι’ αυτές υπήρξαν ποτέ ή ακόμα αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι νιώθουν ζουζούνια στο στομάχι τους; Κι όταν αυτά πέρασαν και πάτησες στα πόδια σου πιο γερά και σιγουρεύτηκες για τα συναισθήματα του άλλου, τον αγάπησες πραγματικά; Κι αν ναι, τι σε έκανε να το πιστεύεις αυτό;

Ερωτήματα ξεπετάγονται συνεχώς απ’ το πουθενά σχεδόν κι η βύθιση σε αναπάντητα ερωτήματα συνεχίζει τον κατήφορο ασταμάτητη. Τι σε έκανε να αγαπήσεις αυτό τον άνθρωπο εξαρχής; Οι περισσότεροι θα σου πουν ο έρωτας, ίσως κι η ασφάλεια αν ποτέ αυτή υπήρξε. Άλλοι θα σου πουν ότι απλά συνέβη κι ούτε που κατάλαβαν πώς. Είπαμε, πολλά πράγματα γίνονται ασυναίσθητα, το υποσυνείδητο είναι μεγάλη κουφάλα.

Υπάρχουν κι αυτοί όμως που αγάπησαν κάποιον γιατί τον εκτίμησαν σαν άνθρωπο, σαν οντότητα. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν ξεαγαπούν, που δεν ξεχνούν έναν άνθρωπο επειδή πλέον δεν υπάρχει στη ζωή τους. Είναι όσοι ένιωσαν παραπάνω απ’ όσο πίστευαν κι ό,τι κι αν συνέβη, δε σταμάτησαν στιγμή να θαυμάζουν ένα άτομο που πέρασε απ’ τη ζωή τους κι ας μην ήρθε για να μείνει.


Μήπως άραγε η εκτίμηση -αν υπήρξε ποτέ- είναι αυτό που μένει, όταν όλα τα υπόλοιπα καταρρέουν; Όταν περάσει ο έρωτας, όταν φύγει η κάψα, όταν έρθουν τα προβλήματα και μπαστακωθούν πεισματικά σαν πεντάχρονα, μήπως η εκτίμηση στο πρόσωπο του ανθρώπου σου είναι αυτό που κρατούσε την αγάπη σας δυνατή;

Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει να πει στα σίγουρα; Είναι μια μεγάλη πιθανότητα οφείλω να ομολογήσω. Όταν εκτιμάς και σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις απένταντί σου, ό,τι κι αν συμβεί αυτός δεν πέφτει ποτέ στα μάτια σου. Ακόμα κι αν χωρίσετε, ακόμα κι αν οι ζωές σας ξαναγίνουν παράλληλες από τέμνουσες.

Σίγουρα όμως κάτι άλλαξε για να μην είναι κομμάτι του παρόντος σου. Σίγουρα η εκτίμηση κι ο σεβασμός δεν είναι αρκετά να κρατήσουν μια σχέση ζωντανή κι ας αποτελούν βασικά συστατικά της συνταγής. Γι’ αυτό και τώρα τους αναπολείς αντί να τους έχεις στην αγκαλιά σου. Ίσως για καλό ίσως κι όχι. Θα δείξει.

Και τώρα που έχεις αποστασιοποιηθεί και βλέπεις τα πράγματα λίγο καθαρότερα, για πες μου. Αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, θα ερωτευόσουν ξανά τους ίδιους ανθρώπους; Σκέψου καλά.

Γράφει η Κατερίνα Καλή

Πηγή
Όλοι διαμορφωνόμαστε όσο περνάει ο καιρός. Γνωρίζουμε ανθρώπους, ζούμε καταστάσεις που μας ξεκουνάνε λίγο απ’ τη σταθερότητα μιας ρουτίνας δίχως τέλος κι αυτό σχεδόν αυτόματα, μηχανικά μας ωθεί να μεγαλώνουμε κι από λίγο κάθε μέρα -ευελπιστώ. Όχι μόνο σωματικά, αυτό το κάνει ο χρόνος ό,τι και να πούμε εμείς, όσο και να κοπανιόμαστε. Μας μεγαλώνει ψυχικά, πνευματικά. Μας μπάζει σε μια κατάσταση ενδοσκόπησης, χωρίς απαραίτητα αυτό να γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ματιά και μας αναγκάζει σε μια πορεία αξιολόγησης παρελθόντος, παρόντος, μα κυρίως μέλλοντος. Για να φτάσεις όμως να αναρωτηθείς γι’ αυτό το πολυπόθητο μέλλον, πρέπει πρώτα να ζυγίσεις παρελθόν και παρόν. Κι επειδή οι άνθρωποι για να ζυγίσουμε μια κατάσταση πρέπει να έχουμε απομακρυνθεί κατά πολύ απ’ αυτή, συνήθως το παρόν μπαίνει για λίγο στην άκρη -μέχρι να γίνει παρελθόν- και τείνουμε να αναμοχλεύουμε τα παρελθοντικά, τα σίγουρα, τα τετελεσμένα. Κακό δεν είναι, αν σκεφτείς ότι οι περισσότεροι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αναλογιστούν όσα τους έχουν συμβεί, παρά μόνο συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους. Σκεπτόμενη λοιπόν όλα όσα έχουν περάσει δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ· αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, θα ερωτευόσουν τους ίδιους ανθρώπους; Θα έκανες ξανά τις ίδιες επιλογές κι ας ήξερες πώς θα τελείωνε; Αν ναι, τι μας κάνει άραγε να εμμένουμε στην ίδια επιλογή κι ας ξέρουμε ότι έχουμε ήδη ηττηθεί κατά κράτος; Ξεκινώντας λοιπόν να ανακατεύεις στο συρτάρι της μνήμης, ξεθάβεις παλιές αγάπες. Τα παίρνεις όλα από την αρχή. Πώς γνωριστήκατε, πώς ένιωσες στο πρώτο άγγιγμα, στο πρώτο φιλί; Αυτές οι ριμάδες οι πεταλούδες που όλοι μιλούν γι’ αυτές υπήρξαν ποτέ ή ακόμα αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι νιώθουν ζουζούνια στο στομάχι τους; Κι όταν αυτά πέρασαν και πάτησες στα πόδια σου πιο γερά και σιγουρεύτηκες για τα συναισθήματα του άλλου, τον αγάπησες πραγματικά; Κι αν ναι, τι σε έκανε να το πιστεύεις αυτό; Ερωτήματα ξεπετάγονται συνεχώς απ’ το πουθενά σχεδόν κι η βύθιση σε αναπάντητα ερωτήματα συνεχίζει τον κατήφορο ασταμάτητη. Τι σε έκανε να αγαπήσεις αυτό τον άνθρωπο εξαρχής; Οι περισσότεροι θα σου πουν ο έρωτας, ίσως κι η ασφάλεια αν ποτέ αυτή υπήρξε. Άλλοι θα σου πουν ότι απλά συνέβη κι ούτε που κατάλαβαν πώς. Είπαμε, πολλά πράγματα γίνονται ασυναίσθητα, το υποσυνείδητο είναι μεγάλη κουφάλα. Υπάρχουν κι αυτοί όμως που αγάπησαν κάποιον γιατί τον εκτίμησαν σαν άνθρωπο, σαν οντότητα. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν ξεαγαπούν, που δεν ξεχνούν έναν άνθρωπο επειδή πλέον δεν υπάρχει στη ζωή τους. Είναι όσοι ένιωσαν παραπάνω απ’ όσο πίστευαν κι ό,τι κι αν συνέβη, δε σταμάτησαν στιγμή να θαυμάζουν ένα άτομο που πέρασε απ’ τη ζωή τους κι ας μην ήρθε για να μείνει. Μήπως άραγε η εκτίμηση -αν υπήρξε ποτέ- είναι αυτό που μένει, όταν όλα τα υπόλοιπα καταρρέουν; Όταν περάσει ο έρωτας, όταν φύγει η κάψα, όταν έρθουν τα προβλήματα και μπαστακωθούν πεισματικά σαν πεντάχρονα, μήπως η εκτίμηση στο πρόσωπο του ανθρώπου σου είναι αυτό που κρατούσε την αγάπη σας δυνατή; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει να πει στα σίγουρα; Είναι μια μεγάλη πιθανότητα οφείλω να ομολογήσω. Όταν εκτιμάς και σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις απένταντί σου, ό,τι κι αν συμβεί αυτός δεν πέφτει ποτέ στα μάτια σου. Ακόμα κι αν χωρίσετε, ακόμα κι αν οι ζωές σας ξαναγίνουν παράλληλες από τέμνουσες. Σίγουρα όμως κάτι άλλαξε για να μην είναι κομμάτι του παρόντος σου. Σίγουρα η εκτίμηση κι ο σεβασμός δεν είναι αρκετά να κρατήσουν μια σχέση ζωντανή κι ας αποτελούν βασικά συστατικά της συνταγής. Γι’ αυτό και τώρα τους αναπολείς αντί να τους έχεις στην αγκαλιά σου. Ίσως για καλό ίσως κι όχι. Θα δείξει. Και τώρα που έχεις αποστασιοποιηθεί και βλέπεις τα πράγματα λίγο καθαρότερα, για πες μου. Αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, θα ερωτευόσουν ξανά τους ίδιους ανθρώπους; Σκέψου καλά. Γράφει η Κατερίνα Καλή Πηγή
Taxidia Zohs

Με στοιχειώνεις, μα εγώ δε γουστάρω να ‘χω απωθημένα.




Μου την έδωσε πάλι, έτσι ξαφνικά, κι ήθελα να σου γράψω. Ήθελα να σου γράψω και γι’ αυτά που ξέρεις, αλλά και για ‘κείνα τ’ άλλα που τα κρατάω μόνο για τις κόλλες μου. Οι κόλλες μου με ξέρουν καλύτερα απ’ ό,τι με ξέρεις εσύ τελικά. Τους έχω πει τα πάντα και δείχνουν τη συμπόνια τους. Είσαι δειλός, λένε. Φοβάσαι να δείξεις όσα νιώθεις. Μη με κατηγορείς, οι κόλλες μου το λένε, όχι εγώ. Οι κόλλες μου που είναι εδώ κάθε φορά που εσύ λείπεις.

Πόσο καιρό να ‘χουμε άραγε να βρεθούμε; Σίγουρα πολύ, δε θυμάμαι καλά. Θυμάμαι βέβαια ότι δεν ήταν επιλογή μου. Ούτε και δική σου, θα πεις. Φυσικά. Τις δύσκολες αποφάσεις δεν τις παίρνεις ποτέ εσύ. Καλά κάνουν οι κόλλες μου και σε λένε δειλό. Δεν ξέρεις, όμως, ότι ακούω τις σκέψεις σου. Δεν ξέρεις ότι καταλαβαίνω κι αυτά που δεν έχεις προλάβει ούτε εσύ καλά-καλά να συνειδητοποιήσεις. Σε διαβάζω μάτια μου, καλύτερα κι από τις κόλλες μου.

Μη σε φοβίζει. Είναι που εμείς οι δυο γνωριστήκαμε με κάθε τρόπο. Σε ξέρω και σαν φίλο και σαν ταίρι και σαν γκόμενο. Σε μαθαίνω τώρα και σαν απωθημένο. Κάθε κίνησή σου, κάθε έκφρασή σου, κάθε μορφασμός είναι για μένα μήνυμα. Και τρέχω να το αποκωδικοποιήσω, να δω τι κρύβεται πίσω απ’ αυτά που αφήνεις να φαίνονται. Αφαιρώ κάθε λέξη σου και κρατάω ό,τι μένει. Κι αυτό, να ξέρεις, λέει πάντα τα περισσότερα.

Με στοιχειώνεις, μα εγώ καθόλου δε γουστάρω να ‘χω απωθημένα. Δε θέλω τίποτα να με δένει με το παρελθόν, αλλά εσύ με κρατάς ακόμη εκεί. Μόλις πάω να κάνω ένα βήμα, κάθε φορά που παίρνω μια ανάσα, έρχεσαι πάλι εσύ και μου κόβεις τη φόρα. Με θες εκεί, μόνο δική σου, χωρίς όμως να είσαι μαζί μου. Εγωίσταρε. Μ’ έχεις κουράσει και δεν ξέρω πώς να σου ξεφύγω.

Με φοβάσαι και με θες ταυτόχρονα. Δε σ’ αδικώ, ξέρεις ότι είμαι η καταστροφή σου. Πρόλαβες, όμως, να με αποφύγεις. Σήκωσες τα τείχη σου, ενίσχυσες τις άμυνές σου και με κρατάς έξω απ’ το κάστρο σου. Με φωνάζεις μόνο όταν θες εσύ κι εγώ τρέχω. Με φωνάζεις μόνο όταν εσύ είσαι αρκετά δυνατός να μ’ αντιμετωπίσεις. Και δεν το κάνεις πια συχνά γιατί ξέρεις ότι δεν έχεις άλλες αντοχές. Βρήκα πάλι τα κουμπιά σου, δεν αντικρούεις την επίθεση μου.

Μα εγώ δεν είμαι σαν εσένα. Εγώ δεν έχω άμυνες. Εγώ κατάλαβα απ’ τη πρώτη στιγμή ότι είσαι κι η δική μου καταστροφή και πριν καλά-καλά προλάβεις να με διαλύσεις εσύ, αυτοκαταστράφηκα. Εγώ, μωρό μου, δίνομαι σ’ ό,τι με τραβάει, δεν κάνω πίσω. Εγώ είμαι άνθρωπος παρορμητικός, το πάθος μ’ οδηγεί. Δε με νοιάζει αν πληγωθώ μετά. Εγώ θέλω να σου δώσω όλα αυτά που έχω να σου δώσω κι ύστερα, ποιος ξέρει, θα επιβιώσω όπως επιβιώνουν όλοι μετά από ένα μεγάλο έρωτα.


Εσύ προτίμησες την ησυχία σου κι έτσι μένω τώρα εγώ με τη μοναξιά μου. Βλέπεις πόσο ξεκάθαρα φαίνεται τώρα το δίκιο που έχουν οι κόλλες μου; Δεν πέφτουν ποτέ έξω. Δειλός, λοιπόν. Κι αυτό με πονάει περισσότερο. Γιατί θα μπορούσαμε, αν είχες τα κότσια, να ήμασταν μαζί. Και ξέρουμε κι οι δύο ότι το μαζί θα ήταν κόλαση και παράδεισος ταυτόχρονα. Και με πονάει διπλά, γιατί εγώ δε θα έπρεπε να νιώθω έτσι για ένα δειλό.

Δε θα σου πω τι νιώθω, γιατί αυτά στα ‘χω ξαναπεί. Αυτή τη φορά θα σου πω τι νιώθεις εσύ για μένα. Γράφω για να σου πω ότι μ’ αγαπάς. Και μάλιστα πολύ. Μπορεί και να μην αγαπήσεις ξανά καμία τόσο, όσο αγάπησες εμένα. Γράφω για να σου πω, επίσης, ότι είμαι ανεκτίμητη για εσένα. Ξέρω ότι δε με βάζεις ίσα μ’ όλες τις άλλες. Με είχες ξεχωρίσει, αλλιώς δε θα δείλιαζες τόσο. Γράφω και για να σου πω ότι θα ‘σαι πάντα δίπλα μου. Κάθε φορά που θα σε χρειαστώ, με το δικό σου τρόπο.

Και τώρα είναι σαν να βλέπω αυτό το γέλιο που δειλά-δειλά σκάει στο πρόσωπό σου.Γιατί αυτές είναι οι αλήθειες σου που ίσως τελικά και να ήθελες να διαβάσω. Και πάλι, όμως, δεν μπόρεσες να μου τις πεις. Αρκεί, έστω, που εγώ τις είδα. Τις είδα στο βλέμμα σου, τις ένιωσα στ’ άγγιγμα σου κι από τότε κοιμάμαι μαζί τους κάθε βραδύ. Μοιράζομαι τις αλήθειες σου με τις κόλλες μου κι οι δυο τους παλεύουν ν’ αναπληρώσουν το κενό που δημιουργεί η απουσία σου.

Μακάρι να μη σε ήξερα τόσο καλά και να μπορούσα να πιστέψω ότι απλώς δε με θες. Τότε ίσως και να το δεχόμουν και να προχωρούσα. Το να ξέρω, όμως, ότι φοβάσαι με σκοτώνει. Δε μ’ αφήνει να φύγω μακριά σου. Μένω να προσπαθώ ν’ αποδείξω ότι αξίζει αυτή η καταστροφή.

Μα κι απόψε, καίγομαι μόνη μου.

Γράφει η Νίκη.

Πηγή
Taxidia Zohs

Να δίνεις αξία στο ταξίδι της ζωής σου.




Της Χριστίνας Ζαμπούνη.

Καθώς ο χρόνος κυλάει… αλλάζουμε.

Προς το καλύτερο ή το χειρότερο..
Ξεχνάμε. Ακόμη και όσα δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Κάποια πράγματα δε θα τα ξαναζήσουμε…
Στιγμές, σκηνές που τις περισσότερες φορές προσπερνάμε αδιάφοροι, είτε βιαστικοί.
Κρίμα δεν είναι; Έτσι νομίζω…

Είναι τόσο απλά αυτά, που τελικά μας χαρίζουν μια αλλιώτικη ζεστασιά μέσα μας, αυτές ακριβώς οι μικρές χαρές που τις προσπερνάμε αδιάφοροι, δυστυχώς.
Μια εικόνα ανατολής της νέας μέρας στις 6 το πρωί φτάνει για να αγγίξει θεραπευτικά την ψυχή μας και να σφραγίσει ανεξίτηλα τις συγκινήσεις της ζωής μας.
Σε τούτες τις μίζερες και μελαγχολικές εποχές όπου τα χαμόγελα και η αισιοδοξία φαίνεται πως σκορπίστηκαν, οι μικρές χαρές και οι αφελείς αφορμές για απόλαυση είναι αυτές οι οποίες κάνουν τη διαφορά.

Με ελπίδες ή όχι, αναγκαστικά θα διαβούμε από δύσκολες γεμάτες φωτιά καταστάσεις που θα κάψουν τα ψεύτικα και θα σφυρηλατήσουν τα γνήσια.
Δεν ξέρω πόσοι θα μείνουμε όρθιοι, πιστεύω πάντως πως κάποτε μόνο η «ουσία» θα μείνει… κι αυτή της καρδιάς είναι δοτική αν μη τι άλλο…


Η ομορφιά είναι παντού, για όσους μπορούν να την δουν αρκεί να έχουν και λίγη μέσα τους…
Στο φως του ήλιου, στις ζωγραφιές σε μια ασήμαντη πέτρα, σ΄ ένα κοχύλι που ξέβρασε η θάλασσα, ή σ’ ένα φυλλαράκι σφενταμιού (όσοι έχουν μάτια βέβαια να τα δουν).
Γι αυτά δεν υπάρχουν αγοραστές και γι’ αυτό δεν μπορεί να τα ξεπουλήσει κανείς!

Η ζωή είναι ωραία ακόμη κι αν οι «καλές» στιγμές είναι λιγότερες από τις δύσκολες!

Όσο δύσκολη κι αν θεωρείς τη ζωή σου, μη σταματάς ποτέ να προσπαθείς να τη καλυτερέψεις…
Ο ορίζοντας ποτέ δεν τελειώνει όταν τα μάτια κοιτούν μακριά , ο νους ονειρεύεται και η ψυχή ταξιδεύει…

Δεν ξέρω για εσάς, όμως εγώ το βράδυ κλείνω τα μάτια κι
ανακαλώ τις όμορφες εικόνες της ημέρας… κι έτσι (νομίζω) δίνω περισσότερη «αξία» στο ταξίδι μου…

Πηγή
Taxidia Zohs

Όλγα Τσακνάκη: Η γυναίκα «μαχήτρια» της Αεροπορίας Στρατού που πιλοτάρει μέχρι και Apache! (φωτό)







Οι κινήσεις της αστραπιαίες, δίχως πολλά λόγια και αποφασιστική παρά το φύλο και την ηλικία της. Ακόμη, σεβαστή από όλους.


«Ειδικότητα τεχνίτης ηλεκτρονικών, ηλεκτρολογικών και οπλικών συστημάτων του επιθετικού ελικοπτέρου Απάτσι Δέλτα».

Είναι η επιλοχίας Αεροπορίας Στρατού Όλγα Τσακνάκη, δεν βρέθηκε τυχαία να εργάζεται σε έναν χώρο που θεωρείται ανδροκρατούμενος.

Σκληρή δουλειά, προγραμματισμός και επιμονή βρίσκονται πίσω από μια τέτοια ξεχωριστή επιλογή καριέρας. «Το είχα σκεφτεί πολλές φορές και όταν ήρθε η στιγμή να επιλέξω την ειδικότητά μου το έκανα και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Αυτό που συνέβη δεν ήταν τύχη, πιστεύω ότι ο καθένας πηγαίνει εκεί που πρέπει να είναι και ναι, πιστεύω ότι η θέση μου είναι εδώ ακριβώς που βρίσκομαι» λέει.



Η επιλοχίας της Αεροπορίας Στρατού δεν είχε μια πορεία πολύ διαφορετική από κάθε άλλο μαθητή. Και μετά ήρθε η απόφαση... Από το σχολείο στις πανελλήνιες εξετάσεις και στα δύσκολα, αφού πλέον εργάζεται πάνω σε ένα από τα πιο πολύπλοκα και απαιτητικά κατασκευάσματα, ένα πανάκριβο επιθετικό ελικόπτερο της Αεροπορίας Στρατού της Ελλάδας. «Κατατάχθηκα στη Σχολή Μόνιμων Υπαξιωματικών το 2012, αποφοίτησα το 2014 ως μόνιμη λοχίας Αεροπορίας Στρατού, μετά ήρθα στη βάση του Στεφανοβίκειου, όπου ήρθε η στιγμή να πάρω την ειδικότητά μου, να εκπαιδευτώ πάνω σ' αυτήν. Η εκπαίδευση έγινε στις ΗΠΑ, επέστρεψα τον Νοέμβριο του 2016 και από τότε εργάζομαι πάνω στα συγκεκριμένο επιθετικό ελικόπτερο» λέει.

«Αυτό που κάνουμε είναι λειτούργημα, δεν είναι δουλειά, αφού ο σκοπός είναι η υπεράσπιση της πατρίδας και της σημαίας μας, οπότε αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε όλοι πολύ υπερήφανοι» λέει η ψύχραιμη Όλγα.



«Είναι λίγο περίεργο να ακούνε σε μια συζήτηση ότι μία γυναίκα είναι τεχνικός και μάλιστα σε ένα επιθετικό ελικόπτερο, όμως επειδή η ευθύνη είναι μεγάλη και οι υποχρεώσεις πολλές, αυτό σε κάνει να είσαι πιο συνειδητοποιημένος ως άνθρωπος και στη ζωή σου και στο επάγγελμά σου. Η συνεργασία με τους υπόλοιπους συναδέλφους δε, είναι άψογη αφού είμαστε όλοι συνειδητοποιημένοι. Έχουμε έναν κοινό σκοπό, οπότε αυτό αυτομάτως μας κάνει να προσπαθούμε περισσότερο και να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας».

Κάπου εδώ το βλέμμα της "φεύγει". Έχει "πιάσει" το σκούρο γκρι επιβλητικό ιπτάμενο δημιούργημα, το ελικόπτερο του 2ου Τάγματος Επιθετικών Ελικοπτέρων, που στέκει λίγο πιο πέρα, στο υπόστεγο, περιμένοντας τη νεαρή επιλοχία.

Ίσα που προλάβαμε μια τελευταία ερώτηση: «Τι σκέφτεσαι όταν ξυπνάς το πρωί για να φύγεις για δουλειά Όλγα;».

«Ανυπομονώ», απαντά δίχως δεύτερη σκέψη.


Taxidia Zohs

Θέλω καλούς φίλους και καλό κρασί, ταξίδια και βιβλία







Θέλω μόνο να γελώ σε αυτήν τη ζωή. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Είναι τόσο μικρή για να είναι παράλληλα και θλιβερή. Θέλω καλούς φίλους και καλό κρασί. Ταξίδια και βιβλία. Στεναχώριες που περνούν και δε με ακουμπούν. Δε με αγγίζουν παραπάνω από το δέον. Γιατί να κλάψω, γιατί να λυπηθώ; Πού θα ωφεληθώ σε αυτό και ποιον θα ωφελήσω;

Θέλω να βρεθώ στην Ισπανία και στη Γαλλία, να ταξιδέψω μακριά από εδώ. Γιατί να μείνω εδώ άλλωστε; Είναι κατάρα να ζήσεις μια ζωή στο ίδιο μέρος. Δε θέλω να κοιτώ φωτογραφίες και να μετανιώνω που δε βρέθηκα εκεί. Ένα αεροπλάνο και όπου βρεθώ και στην τελική ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Όλον τον κόσμο θέλω να δω, τίποτα να μην αφήσω. Μόνο αυτήν την καθημερινότητα. Να φάω από όλες τις γωνιές του κόσμου. Να αηδιάσω και να προσπαθήσω να φανώ ευγενική με την τοπική τους κουζίνα. Να στερέψω από το πολύ ρύζι στην Ασία και να πάρω δέκα κιλά από τα μακαρόνια της Ιταλίας.

Να μεθύσω και να κάνω ό,τι μου κατέβει. Να είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Τίποτα να μη με νοιάζει, καμία νόρμα, καμία ρουτίνα. Τις έχω βαρεθεί, δε θέλω να με καθορίζουν αυτές. Όλο το κρασί του κόσμου να δοκιμάσω, στη Χιλή και στην Αυστραλία, στην Τοσκάνη και το Παρίσι. Όλες τις μπύρες της Γερμανίας θέλω να δοκιμάσω και από αυτές να πω ποιαν αγαπώ πιο πολύ. Να ξέρω να πω το γιατί από βίωμα και όχι επιστημονικά και ανιαρά.

Θέλω να χαθώ σε μία πόλη. Να βρίζω που δεν καταλαβαίνω το χάρτη. Να βρίζω το κινητό που δεν πιάνει σήμα στα βουνά και στα λαγκάδια που θέλησα να βρεθώ. Να μου φταίνε όλοι μα να μη φταίει κανείς. Να παίρνω λάθος συγκοινωνία και να βρεθώ σε ένα μέρος ποιο όμορφο από αυτό που προοριζόμουν. Να μην πάω πάλι στη δουλεία, πάλι στη σχολή. Τον έμαθα πια αυτόν τον δρόμο. Θέλω να τον ξεχάσω και να μάθω άλλους χίλιους.

Δε θέλω καφέ από το ίδιο μέρος, κάθε μέρα λέω την ίδια φράση: «Ένα καπουτσίνο μέτριο χωρίς κανέλα, χωρίς τίποτα». Όχι, δεν το θέλω αυτό. Θέλω να προσπαθήσω να πω στα Νορβηγικά τον καφέ, να μην καταλάβει τίποτα κανείς και τελικά να αναγκαστώ να χρησιμοποιήσω τα αγγλικά. Με ένα phrase book να νομίζω πως μιλάω άπταιστα τα ισπανικά. Να γελάνε οι άλλοι μαζί μου, να γελάω και εγώ μαζί με αυτούς.

Θέλω να γνωρίσω κόσμο, να μου δώσει κάτι και αντίστοιχα να του δώσω και εγώ. Να έχω να λέω για τον φίλο μου από την Ινδονησία που κολυμπάει με καρχαρίες. Έναν άλλον που στόχο έχει να ανέβει στο Έβερεστ. Να ξέρω πως όπου βρεθώ κάτι θα με δένει. Είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι μία ανάμνηση.

Θέλω να γελάω με την καρδιά μου και να μην ξέρω τι μου ξημερώνει. Να κλαίω από τα γέλια και όχι από στεναχώριες. Τίποτα να μη με ενδιαφέρει παρά μόνο το επόμενο ταξίδι που με περιμένει. Θέλω να μη στεναχωριέμαι γιατί έχω πάντα άλλα τόσα που με κάνουν να γελώ. Θέλω άτομα δίπλα μου που την πίκρα θα στην κάνουν χαρά, δάκρυ δε θα αφήσουν από το μάτι σου να τρέξει. Δε θέλω μίζερα πράγματα ούτε και μίζερους ανθρώπους στη ζωή μου. Ένα εισιτήριο με ένα καλό βιβλίο και μια καλή παρέα, αυτό θέλω μόνο. Άντε και λίγο κρασί.

Της Χριστίνας Χατζηθεοδώρου
Taxidia Zohs

Μπατονέτες: 10+1 Απίστευτες Χρήσεις Τους Μέσα Στο Σπίτι!



Οι μπατονέτες είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, όχι μόνο για να καθαρίζουμε τα αφτιά μας αλλά και για πολλές άλλες «εργασίες» μέσα στο σπίτι.

Τι άλλο άραγε μπορείτε να κάνετε με μερικές μπατονέτες, εκτός από το συνηθισμένο καθάρισμα των αφτιών;

Απλώστε το άρωμά σας Η μυρωδιά του αρώματός σας εξασθενεί όσο περνάνε οι ώρες της ημέρας. Για να ανανεώσετε το άρωμά σας εύκολα χωρίς να χρειαστεί να κουβαλάτε ολόκληρο το μπουκαλάκι μαζί σας, υπάρχει η λύση της μπατονέτας.

Ρίξτε άρωμα πάνω σε μερικές μπατονέτες και τοποθετήστε τις μέσα σε ένα κλειστό σακουλάκι. Όταν έρθει η ώρα που θα θέλετε να χρησιμοποιήσετε το άρωμά σας, βγάλτε τις μπατονέτες και αρωματιστείτε.



Χρησιμοποιήστε μπατονέτες εμποτισμένες με το άρωμά σας για να το ανανεώνετε όποτε θέλετε.

Φτιάξτε το χαλασμένο φερμουάρ Αν το φερμουάρ σας κολλήσει και δεν ανεβαίνει ή κατεβαίνει εύκολα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια μπατονέτα και λίγο ελαιόλαδο. Βάλτε ελαιόλαδο πάνω στη μπατονέτα και τρίψτε το φερμουάρ. Μετά από λίγα λεπτά το φερμουάρ θα μαλακώσει και θα ανοίξει πολύ εύκολα.



Αν το φερμουάρ κολλάει χρησιμοποιήστε μπατονέτα και λίγο ελαιόλαδο.

Αφαιρέστε το μακιγιάζ σας Χρησιμοποιώντας μπατονέτες μπορείτε να ντεμακιγιάρετε ακόμα και τα πιο δύσκολα σημεία που δεν καθαρίζουν εύκολα με ένα μαντηλάκι ή με απλό βαμβάκι. Με μερικές μπατονέτες μπορείτε να καθαρίσετε πιο εύκολα την επιφάνεια κάτω από τα μάτια, τη μύτη ή το μέτωπό σας.

Καθαρίστε το πιστολάκι μαλλιών Το πιστολάκι μαλλιών συσσωρεύει αρκετό χνούδι που μπορείτε εύκολα να καθαρίσετε με μερικές μπατονέτες. Το χνούδι καλό είναι να μην μένει για καιρό πάνω στο πιστολάκι σας γιατί υπάρχει πάντα κίνδυνος ανάφλεξης.



Καθαρίστε τακτικά το πιστολάκι μαλλιών χρησιμοποιώντας μπατονέτες.

Ανανεώστε το μακιγιάζ σας Μπορείτε εύκολα να ανανεώσετε το μακιγιάζ σας με μερικές μπατονέτες χωρίς να χρειαστεί να έχετε καλλυντικά μαζί σας. Απλά βρέξτε μια μπατονέτα και χρησιμοποιήστε την για να απλώσετε καλά τη σκιά που έχει ξεθωριάσει στα μάτια σας. Χρησιμοποιήστε ακόμα μια μπατονέτα με λίγο νερό για να διορθώσετε το κραγιόν σας.

Φτιάξτε τέλειο μανικιούρ Χρησιμοποιώντας μερικές μπατονέτες μπορείτε να δημιουργήσετε μόνοι σας το πιο τέλειο και επαγγελματικό μανικιούρ. Βάψτε τα νύχια σας σε ό,τι απόχρωση θέλετε και χρησιμοποιήστε μια μπατονέτα για να κάνετε πουά σχέδια πάνω στα νύχια σας. Το αποτέλεσμα θα σας ενθουσιάσει.



Δείτε πόσο πετυχημένο μανικιούρ μπορείτε να κάνετε με μια μπατονέτα και λίγο μανό.

Καθαρίστε το πληκτρολόγιό σας Το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας είναι ένα από τα πιο βρώμικα αντικείμενα του σπιτιού σας. Καθαρίστε το τακτικά χρησιμοποιώντας οινόπνευμα ή μείγμα νερού-ξιδιού και μερικές μπατονέτες.

Καθαρίστε τα κοσμήματά σας Πολλά κοσμήματα αποτελούνται από μικροσκοπικές λεπτομέρειες και επιφάνειες που δύσκολα καθαρίζουν. Με μερικές μπατονέτες μπορείτε εύκολα να αφαιρέσετε λεκέδες και σημάδια από τα κοσμήματά σας.

Γυαλίστε τα κοσμήματα Χρησιμοποιώντας μαγειρική σόδα και μερικές μπατονέτες μπορείτε να κάνετε σαν καινούργια τα ασημένια σας κοσμήματα.

Ανάψτε ένα κερί Αντί να προσπαθείτε να ανάψετε ένα κερί με σπίρτο, δοκιμάστε να το κάνετε με μπατονέτες. Αν το κερί σας βρίσκεται σε δοχείο με βάθος, αυτό το κόλπο θα σας βολέψει πάρα πολύ.



Ανάψτε ένα κερί με τη βοήθεια μιας μπατονέτας.

Φτιάξτε κατασκευές Ό,τι κατασκευή και αν θέλετε να φτιάξετε χρησιμοποιώντας κόλλα, μπορείτε να την κάνετε με τη βοήθεια μια μπατονέτας. Απλά απλώστε κόλλα πάνω στη μπατονέτα σας και χρησιμοποιήστε την για να κολλήσετε τις κατασκευές σας.
Taxidia Zohs

Είμαστε κι εμείς που δε φοβόμαστε τα «happy end».




Της Μαρίας Ιατρίδη.

Όλοι έχουμε δει ρομαντικές ταινίες με “happy end”. Τις λεγόμενες κομεντί. Κι αυτοί που το κρύβουν κι αυτοί που το φωνάζουν. Κι αυτοί που το χλευάζουν κι αυτοί που το αγαπούν. Για αγάπη μιλούν οι ηθοποιοί, ναι. Για αγάπη που κάποτε την έζησε, την άκουσε ο σεναριογράφος της ταινίας και εμπνεύστηκε απ’ αυτή. Ή τη μετέφερε και αυτούσια στον κινηματογράφο. Τι νομίζατε; Οι ταινίες ζηλεύουν τη ζωή. Όχι η ζωή τις ταινίες. Για αγάπη που και οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν έχουν νιώσει κάποια στιγμή στην πραγματική τους ζωή ή ακόμη και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων με τον συμπρωταγωνιστή τους. Αλλά ίσως και με το πέρας αυτών να ωθήθηκαν να τη βρουν κάπου εκεί έξω. Να βρήκαν τη δύναμη. Διότι δύναμη χρειάζεται για να βρεις την αγάπη. Όχι τύχη που χρησιμοποιούμε όλοι σαν δικαιολογία.

Και όχι, δεν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια. Δεν έχω ζήσει ΑΚΟΜΗ κάποιο happy end. Αλλά η λέξη-κλειδί είναι το: «ΑΚΟΜΗ». Που θα σου ξεκλειδώσει την πόρτα η οποία οδηγεί σε χαμόγελα χωρίς και… με ρυτίδες. Για τώρα, για πάντα. Ναι, για πάντα! Γιατί φοβάσαι αυτή τη λέξη; Μια απλή λέξη είναι. Οι άνθρωποι τη δημιουργήσαμε, εμείς έχουμε και τη δύναμη να της δώσουμε τη σημασία που θέλουμε. «Πάντα» για κάποιον μπορεί να ‘ναι όλη του η ζωή και για κάποιον άλλο ακόμη κι ένα μόνο λεπτό… Το θέμα είναι να συμβαδίζει με το «πάντα» που ξέρει το ταίρι του. Να έχουν διαβάσει κι οι δυο το ίδιο ερμηνευτικό λεξικό. Αλλά ακόμα κι αν έχουν διαφορετικά, μπορεί να περιγράψει ένας από τους δύο τόσο ωραία τη λέξη του, που ο άλλος να φτάσει και στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρει το βιβλιοπωλείο που πουλάει το πολυπόθητο λεξικό. Καμιά φορά αλλάζουμε και όλη μας την κοσμοθεωρία για έναν άνθρωπο… Σε μια δισύλλαβη λεξούλα θα τα χαλάσουμε…

Τέτοια κι άλλα πολλά ρομαντικά δείχνουν οι κομεντί εξαγριώνοντας κάποιους που υποστηρίζουν ότι: «Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες». Ε, όχι λοιπόν! Εγώ και για καντάδες ξέρω και για πολλά λουλούδια και για μακρινά ταξίδια και για αξημέρωτα βράδια και για δακρύβρεχτα χειρόγραφα και για τρέλες. Για πολύ μεγάλες τρέλες. Ξέρετε ποια είναι η διαφορά με τις ταινίες που μας δημιουργεί τη σύγχυση;
Που νομίζουμε ότι δε θα ζήσουμε ποτέ κάτι τόσο ρομαντικό; Και χτυπιόμαστε φωνάζοντας: «Οι ταινίες φταίνε για όλα», «Τι τους ήθελα τους έρωτες εγώ; Αφού δεν είναι όπως μου τους παρουσιάζουν στο χόλιγουντ!». Η διαφορά είναι στις στενάχωρες σκηνές οι οποίες στον κινηματογράφο θα διαρκέσουν αναγκαστικά μόνο κάποια λεπτά και έπειτα θα εμφανιστεί επί παραδείγματι ένα: «Πέντε χρόνια αργότερα…». Όπου όλα θα φτιάξουν και θα έρθει και το «happy end». Οι πρωταγωνιστές λοιπόν δυσκολεύτηκαν. Πόνεσαν. Για 5 ολόκληρα χρόνια.
Όχι μόνο για 5 κινηματογραφικά λεπτά. Και τελικά έγραψαν το τέλος που επιθυμούσαν στην ιστορία αγάπης τους. Άσε που για εκείνους τελειώνει ο χρόνος μόλις τελειώσει κι η ταινία και αδυνατούμε να γνωρίζουμε αν και ποια συνέχεια υπήρξε. Ή αδυνατούν και οι ίδιοι να έχουν κάποια άλλη ευκαιρία για κάποια άλλη εμπειρία κατά τη διάρκειά της. Όποιον τους φόρτωσε ο σκηνοθέτης και τέλος.

Χαρούμενο τέλος, λοιπόν, κι εσύ μπορείς να έχεις. Ναι, θα στεναχωρηθείς, ναι, θα πονέσεις και με υπομονή και επιμονή εν τέλει θα χαμογελάσεις. Εξάλλου, μπορείς να γράφεις ξανά και ξανά το σενάριο της ζωής σου με ό,τι διορθώσεις εσύ επιθυμείς.
Μην ξεχνάς ότι έχεις το πλεονέκτημα του τριπλού ρόλου. Είσαι και σεναριογράφος και σκηνοθέτης και ηθοποιός. Άσε λοιπόν τους άλλους να τσακώνονται στα γυρίσματα κι εσύ πρόσεξε μόνο το κάστινγκ του συμπρωταγωνιστή σου. Μπορείς και θα ζήσεις όλα αυτά που ονειρεύεσαι. Βάλε τα καλά σου και βγες έξω! Έξω από το καβούκι σου. Είδες πόσα χρώματα; Ξεκίνα να πασαλείβεσαι. Τσαλακώσου. Κι όταν ξεδιπλωθείς, κοιτάξου σε ένα καθρέφτη και δες τι αναγράφεται πάνω σου: “Happy end”…

αναπνοές
Taxidia Zohs

Την αγάπη μου την ξέγραψα. Τη δική σου δεν την είδα ποτέ.




Της Στεύης Τσούτση.

Εσύ με ξέσκισες και μου ζητάς και τα ρέστα τώρα; Πόσα θες να μας τρελάνεις ρε φίλε;

Με είχες τόσο καιρό στην αναμονή του έρωτά σου, με έτρεφες με ψέματα και μαλακισμένες δικαιολογίες. Με είχες στο περίμενε για να έρθεις. Δεν ερχόσουν ποτέ κι όταν απογοητευμένη πήγαινα να φύγω, εγωιστικά με τραβούσες πίσω. Γιατί με τραβούσες πίσω ρε μαλάκα αφού ποτέ δε με θέλησες;
Να σου πω εγώ γιατί. Πέρασε καιρός. Πέρασαν πολλές γαμημένες χαμένες μέρες αλλά το κατάλαβα. Ήθελες την καβάτζα σου. Ήθελες το στανταράκι που θα ερχόταν κάθε φορά να τονώσει το ανδρικό σου τίποτα.

Αυτό το τίποτα, που εγώ το θεώρησα κάτι και το αγάπησα, μου έδειξες στο τέλος. Τώρα που εγώ έκοψα τα σκοινιά σου κι έφυγα μακριά, τώρα με κατηγορείς ότι παράτησα την αγάπη. Ποια αγάπη ρε; Τη δική μου αγάπη την ξέσκισα και την έφαγα ωμή. Ήταν σάρκα από τη σάρκα μου. Τη δική σου αγάπη δεν την είδα ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ.

Αυτή είναι η αλήθεια σου, ψεύτη άντρα. Ότι δε με αγάπησες ποτέ. Απλά σε βόλευα τις ώρες που ένιωθες κι εσύ αυτό που έβλεπαν οι άλλοι αλλά όχι εγώ: ότι είσαι ένα μεγάλο τίποτα. Ένας πουθενάς.

Κάτσε τώρα και πόσταρε τα τίποτά σου στο facebook. Ζήσε το δράμα της εγκατάλειψής μου λες και με άφησες ποτέ να έχουμε τίποτα. Ζήσε το ψέμα σου ανέντιμε άνθρωπε και μείνε σε αυτό. Κάνε εμένα την κακιά. Εμένα που δεν έμεινα στην αγάπη -εδώ καγχάζουν, δε γελούν απλώς- , εμένα που σου χάρισα τόσα χρόνια από τη ζωή μου ζητιανεύοντας χρόνο που δε μου έδωσες ποτέ.


Δε σου αξίζω ρε. Ποτέ δε σου άξιζα. Και καμία γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της δε σου πρέπει. Ή μόνος σου ή με γυναίκες ίδιες με σένα. Εγώ τελείωσα. Άργησα να σε καταλάβω αλλά ευτυχώς τα κατάφερα. Με είχες δέσει και με τραβούσες στο πουθενά σου. Κι εγώ καταδυόμουν όλο και πιο βαθιά, ακολουθώντας σε. Δεν ξέρω τι με έκανε να καταλάβω την κατάντια μου, να δω το χάσιμο του πολύτιμου χρόνου μου, το αδιέξοδο του έρωτα που ένιωθα για σένα. Γιατί σε ερωτεύτηκα χαμένε. Σε ερωτεύτηκα όσο καμιά δε θα το ξανακάνει. Γιατί είδα σε σένα κάτι όμορφο. Κάτι που όμως δεν υπήρχε.

Τώρα φεύγω. Και δε λυπάμαι παρά μόνο εμένα και τα όσα έχασα για σένα. Όσα με περίμεναν εκεί έξω κι εγώ δεν τα έβλεπα γιατί κοίταζα μόνο εσένα. Ένα κρακ είναι αυτό που άκουσες ρε τίποτα. Είναι ο τροχός που γύρισε. Είμαι εγώ που έφυγα. Είσαι εσύ που απομυθοποιήθηκες μέσα μου.

Άντε μου στα τσακίδια τώρα.

Πηγή
Taxidia Zohs

Τα πράγματα ποτέ δεν είναι τέλεια.




Είναι αποδεδειγμένο ότι η ζωή έχει γυρίσματα. Εκεί που νομίζεις ότι όλα χάθηκαν, φαίνεται μια αχτίδα φωτός και σιγά σιγά το σκοτάδι εξαφανίζεται.

Από την άλλη εκεί που νομίζεις ότι είσαι άρχοντας και αφεντικό της μοίρας σου, η ζωή σου δίνει μια σφαλιάρα και σε στέλνει στα τάρταρα.

Στην περίοδο των ισχνών αγελάδων, όπως συμβαίνει τώρα στην χώρα μας, θα πρέπει να δείξουμε υπομονή, καρτερικότητα και προσαρμογή για να μπορέσουμε να αντέξουμε και με το που θα παρουσιαστεί (ή με το που θα δημιουργήσουμε) μια ευκαιρία να την αδράξουμε ώστε να μπορέσουμε να σκαρφαλώσουμε ψηλότερα. Δεν πρέπει να λιποψυχήσουμε, να πανικοβληθούμε και να αδρανοποιηθούμε.

Η υπομονή δεν είναι παθητική κατάσταση.

Είναι η δύναμη, που μαζί με την ελπίδα, μας κρατάει στα δύσκολα και δεν τα παρατάμε. Είναι το μέταλλο, που μαζί με την επιμονή, μας κάνει να αντέχουμε και συνεχίζουμε να προσπαθούμε ξανά και ξανά μέχρι να ανοίξει ο δρόμος προς το φως.

Από την άλλη μεριά όταν τα ελέη είναι πλούσια, δεν θα πρέπει να γινόμαστε άφρονες, υπερόπτες και εγωιστές. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο τροχός γυρίζει και ότι τα «πάντα ρει». Η σύνεση, η αίσθηση του μέτρου, η διάθεση να μοιραστούμε (σε κάποιο βαθμό) την καλή μας τύχη με τους μη έχοντες δείχνει ανθρωπιά, αλληλεγγύη και ευαισθησία. Δείχνει ποιότητα ανθρώπου και επίγνωση του εύθραυστου της ζωής και του απρόβλεπτου.


Τα πράγματα ποτέ δεν είναι τέλεια.

Κανείς δεν είναι μονίμως στα πάνω ή στα κάτω του. Όμως ο άνθρωπος που στις στιγμές της κρίσης αντλεί δύναμη από την καρδιά του και αντέχει παρά τις αντίξοες συνθήκες, περιμένοντας και δημιουργώντας τις ευκαιρίες, θα βρει το δρόμο της επιστροφής σε καλύτερες μέρες. Όπως και ο τυχερός, που η ζωή του κυλάει κατ’ ευχή, θα πρέπει να επιδείξει σύνεση, προνοητικότητα για πιθανές αλλαγές και να κρατάει τα πόδια του στην γη αποφεύγοντας τις υπερβολές και την έπαρση.

Ο χαρακτήρας και οι πράξεις μας καθορίζουν την αξία μας και δείχνουν το ποιοι πραγματικά είμαστε. Και στα δύσκολα και στα καλά.

Γιάννης Α. Αραχωβίτης (Success Mentor)

Πηγή
Taxidia Zohs

Θέλει κότσια να τα βάλεις με τη μοίρα σου.




Βαριά κουβέντα η μπέσα, στιβαρή κι ας έχει μόλις πέντε γράμματα. Ούτε ανδρική ούτε και γυναικεία ιδιότητα. Μην ψάχνεις για παντελόνια πίσω της, ούτε για πορτοφόλια και κοινωνικές τάξεις. Ψάξε για ανθρώπους που κατάφεραν να διατηρήσουν το ήθος τους, ακόμα και σήμερα, που το ανήθικο σου πλασάρεται για ηθικό και την πουστιά στη μαθαίνουν για εξυπνάδα.
Κάποτε ο Έλληνας το είχε καημό, μην τυχόν και χάσει την μπέσα του. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Άραγε τη θυμάσαι ακόμα την έννοια της λέξης ή έχει ξεφτίσει τόσο πολύ μέσα μας, όπως έχει ξεφτίσει κι η έννοια του ήθους; Κάποτε θεωρούταν μεγάλη ντροπή να κοροϊδέψεις το διπλανό σου, να πεις ψέματα, να παίξεις θέατρο για να εξυπηρετήσεις τα δικά σου συμφέροντα. Κάποτε βλέπεις, το να κερδίσεις το σεβασμό επειδή τον αξίζεις και να κυκλοφορείς με το κεφάλι ψηλά, γιατί έκλεισες τη μέρα σου χωρίς να πληγώσεις κάποιον άνθρωπο, ήταν κάτι σπουδαίο.

Όσο για εκείνους που εκμεταλλεύονται τον πόνο του διπλανού τους, που δε σέβονται το φόβο του, την αδύναμη στιγμή του και παίζουν με την αγάπη του, εκείνοι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, ούτε και θα τον έχουν ποτέ πραγματικά. Λες κι ο ψεύτικος σεβασμός που εκβιάζεται ή επιβάλλεται, θα μπορέσει ποτέ να τους κάνει κύριους ή κυρίες. Ο σεβασμός κι η αγάπη που κέρδισε κάποιος επειδή φέρθηκε έντιμα, είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει να σηκώσει το μπόι του δυο πήχεις πάνω απ’ το χώμα.

Γι’ αυτό σου λέω, μη λυπάσαι αυτούς που κλαίγονται για τις προβληματικές τους σχέσεις. Δεν τους αξίζει να κλαίγονται, γιατί δεν κάθισαν ποτέ να σκεφτούν πως λίγη αλήθεια, λίγη εντιμότητα, λίγη ανιδιοτέλεια μπορούν να γίνουν τα πιο γερά θεμέλια μιας σχέσης. Μα ακόμη κι αν το σκέφτηκαν, δεν το εφάρμοσαν ποτέ. Τόσο πολύ έχουν ερωτευτεί την πάρτη τους, τα κινητά τους και τα αμάξια τους, που θέλει δύναμη να σηκώσουν τα μάτια τους λίγο πιο πάνω.

Γιατί τα μεγάλα, τα ουσιώδη, τις ξεγυμνώσουν τις ψυχές. Αντέχουν; Εκείνοι βλέπεις έχουν μάθει στα μικρά και τα λίγα· στα σίγουρα. Σε αυτά που δεν έχουν ρίσκο και που δεν εμπεριέχουν κινδύνους. Θέλει κότσια να τα βάλεις με τη μοίρα σου. Να την αρπάξεις απ’ το γιακά και να της πεις «κουμάντο, κούκλα μου, εδώ κάνω εγώ, δε σε φοβάμαι».

Γι’ αυτό η μπέσα είναι προνόμιο των δυνατών. Γιατί οι δυνατοί δεν έχουν ανάγκη ψέματα και δικαιολογίες για να σταθούν. Έχουν τα κότσια να αναλάβουν ευθύνες και δε θα μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πού κρύβεται η παγίδα πίσω από κάθε τους λέξη. Μεγαλώσαμε, τα φάγαμε τα μούτρα μας και μάθαμε. Αποφασίσαμε πως θέλουμε δίπλα μας μόνο ανθρώπους που οι κουβέντες τους έχουν υπόσταση και γίνονται πράξεις. Θέλουμε αυτούς που τολμούν να πουν την αλήθεια κι ας πονάει καμιά φορά. Κανείς δεν είπε ψέματα για να προστατεύσει τον άλλον, μην πιστεύεις σε δικαιολογίες.

Αλήθεια κι ας πονέσει, εντιμότητα κι ας μη συμφέρει, αυτό ζητάμε. Ανθρώπους με μπέσα που θα περάσουν απ’ τη ζωή μας και θα φύγουν με μια αίσθηση αξιοπρέπειας. Που θα μας κάνουν να τους θαυμάσουμε κι ας αποδειχθεί πως δε μας κάνουν τελικά ή πως δεν τους κάνουμε εμείς, έτσι κι αλλιώς δεν υπογράφουν συμβόλαια οι καρδιές. Αν κάτι μένει τελικά απ’ τους ανθρώπους, είναι μια γλυκιά ή μια πικρή ανάμνηση, τίποτα άλλο. Ούτε οι λέξεις, ούτε οι πράξεις, ούτε οι στιγμές.

Γράφει η Κωνσταντίνα Γρημάνη

Πηγή
Taxidia Zohs

Δεν υπάρχει δεν μπορείς. Δεν επιθυμείς αρκετά.




«Δεν μπορώ», φράση ανούσια και σχεδόν πάντα ψεύτικη. Την χρησιμοποιούμε καθημερινά στο λεξιλόγιό μας, δεν παύει όμως ν’ αποτελεί απλώς μια δικαιολογία για ό,τι δε θέλουμε αρκετά. Σκέψου το λίγο, σε απλά πράγματα. «Δεν μπορώ να ξυπνήσω εύκολα το πρωί», σημαίνει ότι δε θέλουμε να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι μας, γιατί απλώς η υποχρέωση που έχουμε, δε μας ενθουσιάζει κιόλας.

Όταν όμως έχουμε βάλει ξυπνητήρι ξημερώματα για να προλάβουμε το πλοίο μας για τις διακοπές, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Δεν ισχύει σε καμία περίπτωση ότι δεν μπορείς να κόψεις το τσιγάρο ή να μπεις σε αεροπλάνο ή να τελειώσεις τη σχολή σου. Απλώς δεν τα επιθυμείς αρκετά.

Εντάξει, για να μη με πεις και υπερβολική ίσως υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που πραγματικά δεν μπορείς. Λίγες όμως, παραδέξου το. Σίγουρα μέσα σ’ αυτές δεν ανήκει η χιλιοειπωμένη απ’ όλους μας φράση «πρέπει να χωρίσουμε, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί». Μην τη λες σε παρακαλώ, μην την ακούς και κυρίως μην την πιστεύεις. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, όσο δύσκολες καταστάσεις κι αν έχει ν’ αντιμετωπίσει ένα ζευγάρι, όλα μα όλα ξεπερνιούνται αν υπάρχει έρωτας κι αγάπη. Μη δεχτείς από κανέναν να σου πει ότι δεν μπορείς να είσαι δίπλα του, απόδειξέ του ότι μπορείς.

Τις περισσότερες φορές, θ’ ακούσεις αυτήν τη φράση από ανθρώπους δειλούς, που δεν έχουν το θάρρος να σου πούνε την αλήθεια, ότι δηλαδή τους τελείωσε. Επιλέγουν τον εύκολο -στο μαγικό τους κόσμο- δρόμο και ρίχνουν την ευθύνη του χωρισμού σας, στις συγκυρίες, την απόσταση, την ηλικία, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, την οικονομική κατάσταση κι άλλα πολλά. Οπουδήποτε δηλαδή αλλού, εκτός απ’ τον εαυτό τους. Απλά δε σε θέλει πια. Όσο σκληρό κι αν σου ακούγεται, έτσι είναι. Κι αν δε με πιστεύεις, δοκίμασέ τα όλα πριν τα παρατήσεις, φτάσε μέχρι εκεί που σε αφήνουν οι αντοχές και τα όριά σου, πάλεψε με τα «δεν μπορώ» του άλλου.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη, για να με καταλάβεις. Όταν έρθει το ταίρι σου και σου πει, «δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί, γιατί η καριέρα μου δε μου αφήνει καθόλου ελεύθερο χρόνο», απάντησέ του ότι εσένα σου αρκεί να ξαπλώνετε μαζί κάθε βράδυ. Δείξε ότι κατανοείς τον περιορισμένο χρόνο του και ότι νιώθεις μόνο υπερηφάνεια για την προσπάθεια που κάνει. Αν μείνει, θα ξέρεις. Αν πάλι επιμείνει στην απόφαση που έχει πάρει και στο δικαιολογήσει ότι ξέρει ότι δε θα αντέξεις, κάνε την καρδιά σου πέτρα και προχώρα παρακάτω.

Είναι απλά μια δικαιολογία. Αυτήν την απάντηση που μόλις σου έγραψα, μπορείς να τη δώσεις σ’ οποιοδήποτε «δεν μπορώ» ακούσεις. Ή πραγματικά ο άνθρωπός σου έχει ζοριστεί με κάποια κατάσταση κι αποζητάει -ίσως με λάθος τρόπο- την προσοχή και την κατανόησή σου ή έχει φύγει από καιρό κι εσύ δεν έχεις καταλάβει τίποτα.


Υπάρχει και το πιο εξοργιστικό ακόμη. Αυτό το γενικό κι αόριστο «δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί». Ξερό, σκέτο. Αυτό που ο άλλος δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να σκεφτεί μια αιτία να σου παρουσιάσει. Ρωτάς εσύ, «τι πάει να πει αυτό;» και σου απαντάει «απλά δεν μπορούμε». Δηλαδή πραγματικά εκείνη την ώρα είναι να ξεχάσεις το σοκ και τη στενοχώρια σου και ν’ αρχίσεις να γελάς με τα αστεία του. Κάνε μου τη χάρη και κοίτα καρφί τα μάτια του συνομιλητή σου και πες του «δε θέλεις, όχι δεν μπορούμε, καλή ζωή».

Μην αφήσεις κανέναν να σου πει ότι δεν αξίζει να παλέψεις για ό,τι αγαπάς. Ούτε καν αυτός που αγαπάς. Πάρ’ το όλο πάνω σου, βάλε τα δυνατά σου και διεκδίκησε την ευτυχία σου. Απόδειξε στον εαυτό σου και στο άλλο σου μισό, ότι όταν υπάρχει θέληση, τα «δεν μπορώ» περισσεύουν.

Να θυμάσαι ότι δεν μπόρεσαν πολλοί. Πόσα θλιμμένα μάτια βλέπεις γύρω σου καθημερινά; Είναι αυτοί που έμειναν με τα «δεν μπορώ τους».

Γράφει η Μαρία Σοφιανού

Πηγή
Taxidia Zohs

Μου τελείωσαν πια τα «δεν πειράζει».




Έτσι σου έμαθαν απ’ το δημοτικό, δε φταις εσύ.


Λίγο το μάθημα των θρησκευτικών κι ο Χριστούλης που συμβούλευε στα χαστούκια να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο, λίγο η μαμά σου που σε όρκιζε να μην μπλέκεις σε φασαρίες μα να προσπαθείς να λύσεις τις διαφωνίες σου με όμορφο και πολιτισμένο διάλογο, λίγο η γιαγιά σου που σε έβαζε να τρως με το ζόρι σπανάκι για να δυναμώσεις αγνοώντας επιδεικτικά πως κατάπινες με αηδία «για το καλό σου», δεν ήθελε και πολύ να γίνει το κακό.

Μεγάλωσες κι έγινες κι εσύ «καθώς πρέπει» όπως όλοι. Έμαθες να μη χαλάς την καρδιά κανενός, να είσαι «καλό παιδί» ακόμα και τώρα που μόνο παιδί δεν είσαι, να μην τρέχεις για να μην ανησυχήσουν οι άλλοι που έπεσες και μάτωσες τα γόνατά σου και να βρίσκεις δικαιολογίες για να δικαιολογήσεις όλους εκείνους που σε πληγώνουν, από φόβο μήπως η διαίσθησή σου έρθει κανένα βράδυ στον ύπνο σου με ανθρώπινη μορφή και σου κουνήσει το δάχτυλο στα μούτρα λέγοντάς σου με ύφος «στα ‘λεγα εγώ».

Επιμένεις λοιπόν και σαν να μην έφτανε αυτό, υπομένεις κιόλας. Επιμένεις να ζεις περιμένοντας, να ονειρεύεσαι σε μέρη ρημαγμένα, να θεωρείς πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν μαγικά, πως θα εκτιμηθείς, πως το πλήρωμα του χρόνου θα σε βγάλει νικητή, γι’ αυτό και υπομένεις· υπομένεις ανάξια φερσίματα, προσπαθείς να δεις το καλό πίσω από κακές συμπεριφορές και λες αυτή τη μισητή φράση πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σαν αντιβίωση: «Δεν πειράζει».

Ώσπου έρχεται εκείνη η στιγμή, η υπέροχη, η λυτρωτική που επιτέλους «πειράζει»· που αποφασίζεις πως στη ζωή σου μαριονέτα και μαριονετίστας είσαι εσύ και να σου πάνε στο διάολο κι εκείνοι και τα άλυτά τους θέματα, αρκεί να ξαναβρείς την ησυχία σου. Ξενέρωμα το λένε κι έρχεται μόνο του, απ’ τη μια μέρα στην άλλη, μα κι ακάλεστο δεν το λες καθώς όλο και κάποια σκατοσυμπεριφορά το προκάλεσε με την επαναληπτικότητά της. Μη μασάς που θα πάνε να σου παραστήσουν τους έκπληκτους για να αντιστρέψουν τους όρους τώρα που σε είδαν να έρχεσαι στα συγκαλά σου και πάνω απ’ όλα μην τους λυπάσαι, άλλωστε ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν και σε ποιον.

Δε σου έφταιγαν αυτοί εδώ όμως, εδώ που τα λέμε. Αυτοί έτσι ξέρουν να φέρονται, να σε τεστάρουν μέχρι να δουν ως πού φτάνουν οι αντοχές σου και να χαμογελάνε με ευτυχία κάθε που σου πλασάρουν τη χειριστικότητά τους για συναίσθημα. Θα σου κάνουν λοιπόν κάτι λίγα στην αρχή που θα σε ενοχλήσουν μα θα παραβλέψεις για χάρη των τύπων. Μετά θα προχωρήσουν το παιχνίδι τους λίγο παραπάνω κι όσο περισσότερη κατανόηση δείξεις άλλο τόσο θα σε φέρουν στα όριά σου αναγκάζοντάς σε να τα επαναπροσδιορίσεις, λίγο πιο απλωτά αυτή τη φορά για να μη στριμώχνεται ο σαδισμός τους στα στενά τους πέριξ.


Μην ανησυχείς όμως, επειδή πάντα έρχεται εκείνη η μέρα. Η μέρα που ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως σου τελείωσαν τα «δεν πειράζει». Παίρνεις λοιπόν απόφαση πως όταν δεν αλλάζει η συμπεριφορά των άλλων πρέπει να αλλάξει η δική σου και ξαφνικά όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Αφήνεις πίσω δουλειές, ανθρώπους κι άρρωστες καταστάσεις καθώς αντιλαμβάνεσαι πικρά πως και να τους χάσεις δεν έχεις να χάσεις. Να σου λείψει τι; Χειρισμοί και δήθεν εγκεφαλικά παιχνίδια με ρίζα μια παράνοια που μόνο σκοπό είχε να σε εξοντώσει;

Βαρίδια είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τους κουβαλάς στην πλάτη και στα πόδια και νιώθεις κι εσύ διακόσια κιλά παραπάνω κι όση (σκόπιμη) χαρά κι αν σου προσφέρουν, πόσο να την απολαύσεις όταν δεν μπορείς να σύρεις το σώμα σου απ’ το ένα μέρος στο άλλο; Τους ξεφορτώνεσαι μια μέρα και κατανοείς επιτέλους πως δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα. Ζεις τότε τη ζωή σου ήρεμα κι απερίσπαστα, χωρίς εκείνη την ανεξήγητη ενοχή που αναρωτιόσουν από πού ξεφύτρωσε.

Να τα λες τα «δεν πειράζει» σου, χρειάζονται· να τα λες επειδή η καρδιά σου είναι πιο μεγάλη απ’ τη λογική σου, επειδή η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, επειδή οι σχέσεις δεν είναι ασπρόμαυρες. Να τα λες καθώς η συναισθηματική σου νοημοσύνη είναι αρκετά υψηλή ώστε να γνωρίζεις πως δεν ξέρουν όλοι οι άνθρωποι να δίνονται, πως καμιά φορά κάνουν λάθη κι εσύ να δείχνεις κατανόηση επειδή δε γεννήθηκες δικαστής μα άνθρωπος που ξέρει πως οι άλλοι μπορεί καμιά φορά να σε πληγώσουν και κατά λάθος.

Να μη μένεις όμως μόνο εκεί, επειδή δεν είναι πάντα έτσι. Να μάθεις να αναγνωρίζεις τα σημάδια πως κάτι δεν πάει καλά, να μην αγνοείς την ψυχή σου που σφίγγεται, να μην υποφέρεις επαναλαμβανόμενα για κανέναν που σου προσφέρει χαρά μόνο όταν τον βολεύει και να σταματήσεις να βρίσκεις δικαιολογίες για όσα σε πληγώνουν επειδή θα ήθελες πολύ να κρύβεται κάτι όμορφο πίσω από αυτό. Επειδή, ξέρεις κάτι; Σπάνια κρύβεται.

Σκληρό ναι, αλλά είναι αλήθεια, κι αν άντεξες τόσο καιρό με μισά ενδιαφέροντα χάρισε τους ολόκληρες αδιαφορίες και μην το πολυσυζητάς. Άλλωστε ένα δεν πρέπει να ξεχνάς· πως εκείνοι ουδέποτε σου ζήτησαν συγγνώμη που σε έσπασαν, άρα κι εσύ δεν τους οφείλεις καμία συγγνώμη αν δεν τους αρέσει ο τρόπος που επέλεξες να κολλήσεις τα κομμάτια σου.

Γράφει η Φρόσω Μαγκαφοπούλου

Πηγή
Taxidia Zohs

Μην καταδέχεσαι να είσαι η δεύτερη επιλογή.




Του Κωνσταντίνου Μάνεση.

Πολλές φορές έτυχε να εκδηλώσεις το ενδιαφέρον σου για κάποιον και η άλλη πλευρά να σου απαντήσει πως θα ήθελε να ανταποκριθεί στα αισθήματά σου αλλά αυτήν την περίοδο ενδιαφέρεται για κάποιον άλλον.

Λοιπόν, μην περιμένεις στην ουρά, μην περιμένεις για ένα συσσίτιο αγάπης. Απέφυγε αυτήν την κατάσταση και κάθε πράξη που σε κάνει να έρχεσαι και να νοιώθεις δεύτερος. Η αγάπη δεν χωράει στο «περίμενε», δεν χωράει στο «ίσως, στο μέλλον» και κυρίως δε χωράει στις καβάτζες. Η αγάπη δεν είναι μια τράπεζα όπου πηγαίνεις, παίρνεις το νούμερό σου και περιμένεις απλά τη σειρά σου για να εξυπηρετηθείς. Η αγάπη δεν είναι μια λίστα αναμονής στο δημόσιο όπου όταν διοριστούν αυτοί που προηγούνται από εσένα, τότε σημαίνει πως ήρθε η ώρα για να διοριστείς και εσύ.

Όποιος πραγματικά σε σέβεται δε σε βάζει ποτέ δεύτερο. Είτε θα είσαι η πρώτη του επιλογή είτε δεν θα είσαι καμία. Μην πλησιάζεις τους ρηχούς ανθρώπους με τα ρηχά τους συναισθήματα. Μην περιμένεις να είσαι και εσύ απλά ένα πουκάμισο που θα φορεθεί για λίγο για να ξεχαστεί έπειτα και να πεταχτεί στο τέλος. Οι μικρές δόσεις εγωισμού σε τέτοιες περιπτώσεις είναι λυτρωτικές. Άλλωστε κανείς δεν αξίζει να περιμένει για κάτι που είναι αμφίβολο όχι μόνο ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά.

Μάθε πως ζούμε μόνο στο λίγο «τώρα» και όχι στο πολύ «μετά» και σε αυτέ τις λίγες στιγμές μας δεν έχουμε κανένα περιθώριο να περιμένουμε κανέναν.

αναπνοές
Taxidia Zohs

Να μ’ αγαπάς τις στιγμές που δεν μου αξίζει. Τότε σ’ έχω ανάγκη.




Οι άνθρωποι ερωτεύονται για πολλούς λόγους· μπορεί να λαβωθούν από κάτι πολύ απλό, όπως η ομορφιά, το βλέμμα και το χαμόγελο κάποιου, ή κάτι πολύ σύνθετο, όπως η ευφυΐα, η αύρα και η μυρωδιά του.


Ο καθένας με την διαταραχούλα του λοιπόν, πέφτει στην αρένα του φτερωτού θεού, που καμιά φορά δεν κρατάει τόξο, αλλά καλάσνικοφ, και γίνεται έρμαιο ενός άλλου προσώπου εκεί που δεν το περιμένει. Ο έρωτας είναι ορμητικός, αυθάδης κι ασυνείδητος. Και η αλήθεια είναι πως όσο ευχάριστα δέχεσαι τη φούρια του στην αρχή, τόσο δυσάρεστα αντιμετωπίζεις το χαμό που αφήνει ξωπίσω του όταν φεύγει. Γιατί πάντα φεύγει. Αυτή είναι και η μαγεία του.

Η αγάπη όμως; Η αγάπη ξέρεις, είναι συνειδητή, δεν είναι παιδί, όπως ο έρωτας. Είναι ώριμη, μεθοδική και διακριτική. Η αγάπη, με την προϋπόθεση να είναι στ’ αλήθεια αγάπη, δεν παίζει παιχνίδια, δεν φεύγει, φυλάει σκοπιά μη σε πειράξει κανένας. Η αγάπη γουστάρει τις αγκαλιές, τα φιλιά, τις βόλτες, τις παραξενιές. Δε δίνει σημασία στα παροδικά, δε μεγαλοστομεί, δεν αφήνει πίσω της συντρίμμια. Η αγάπη δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον καθένα, γιατί θέλει χρόνο, υπερπροσπάθεια κι επιμονή. Θέλει να είσαι άνθρωπος και θεός ταυτόχρονα, γιατί δεν είναι φορτίο για αδύναμους ώμους. Η αγάπη είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που για να τους ανακαλύψεις πρέπει ν’ αντέχει η καρδούλα σου. Δεν της αρέσει να ξοδεύεται, μα να επενδύεται. Αυτή είναι και η μαγεία της.

Λες λοιπόν, πως μ’ αγαπάς. Αγαπάς τον τρόπο που σε ξυπνάω το πρωί, χωρίς νεύρα και πολυλογίες. Έμαθα με τον καιρό να σέβομαι τις ιδιοτροπίες σου, βλέπεις. Αγαπάς να σε φροντίζω, να σου λέω πόσο όμορφος είσαι, να σε ξεκουράζω τα βράδια που γυρνάς διαλυμένος από τη δουλειά. Με ζητάς επειδή σε χαλαρώνουν τα χέρια μου, επειδή γελάμε με τα ίδια αστεία, επειδή δεν είμαστε μόνο ζευγάρι, αλλά και κολλητοί. Με αγαπάς επειδή έμαθα να μαγειρεύω το αγαπημένο σου φαγητό, κι επειδή αγαπάω τους φίλους σου σαν να ήταν δικοί μου. Με αγαπάς επειδή δεν με βαριέσαι, αλλά ποιος σου είπε πως αυτό μου είναι αρκετό;

Εγώ δεν θέλω να με αγαπάς επειδή είμαι αυτό που ονειρεύτηκες. Δεν μου αρκεί να με λατρεύεις επειδή σου χαμογελάω, επειδή σε υποστηρίζω, επειδή σου δίνω δύναμη να συνεχίζεις. Δεν θέλω να είμαι για σένα μοναδική, απλά και μόνο γιατί σε νοιάζομαι περισσότερο από τον εαυτό μου, ούτε γιατί είμαι το πρώτο πρόσωπο με οποίο θέλεις να μιλήσεις για τις επιτυχίες σου. Δεν με νοιάζει αν με αγαπάς για την ομορφιά μου, ή επειδή ναρκισσιστικά απολαμβάνεις τον τρόπο που σε χαζεύω όταν κοιμάσαι. Δεν θέλω να με αγαπάς, επειδή δεν μπορείς πια να φανταστείς τις ζωές μας χώρια. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν με αγαπάς όλες αυτές τις προβλέψιμες στιγμές, γιατί έτσι με αγάπησαν κι άλλοι.

Εσύ θέλω να με αγαπάς αλλιώς. Θέλω να με αγαπάς όταν σου κάνω τη ζωή δύσκολη· τις ώρες που γκρινιάζω, που παραπονιέμαι, που δεν είναι όλα αγάπες και λουλούδια. Γουστάρω να με αγαπάς όταν αποτυγχάνω παταγωδώς, όταν χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου και δεν ξέρω αν θα βγάλω τη μέρα.


Θέλω να είσαι εκεί όταν προσπαθώ να σε καταλάβω μα δεν μπορώ, όταν κάνω ηλίθια λάθη και σου ζητάω συγγνώμη. Να μου κρατάς το χέρι και να πολεμάς για μένα, ακόμα κι αν ξέρουμε και οι δύο πως μ’ έχεις κερδίσει από καιρό. Θέλω να προτιμάς χειμώνες μαζί μου, παρά καλοκαίρια μακριά μου, και να με κάνεις να πιστεύω πως θέλεις αυτή τη σχέση περισσότερο απ’ όσο τη θέλω εγώ. Θέλω να με επιλέγεις ακόμα και τις μέρες που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που με γνώρισες, θέλω να μη φοβάμαι να γίνω βαρετή κοντά σου. Να με αγαπάς ερωτευμένα, αυτό θέλω από εσένα.

Δεν θέλω θαύματα, και πάει καιρός που δεν πιστεύω σε μαγικά χαλιά. Απλά πράγματα σου ζητάω, απλά και κατανοητά.

Να μ’ αγαπάς τις στιγμές που δεν μου αξίζει. Τότε είναι που σ’ έχω ανάγκη.

Γράφει η Φρόσω Μαγκαφοπούλου

Πηγή
Taxidia Zohs

Χρωστάω μια αγκαλιά.




Της Χριστίνας Ζαμπούνη.

Το ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που σ’ έβλεπα…και δε γύρισες καν να με κοιτάξεις, γιατί –απλά- το ήξερες κι εσύ!
Γι’ αυτό δε το ‘κανες! Για να μη συναντηθούν οι ματιές μας και ξεχειλίσει ο ωκεανός που κρυβόταν μέσα τους…

Δε ξέρω ποιος φοβήθηκε πιο πολύ τη στιγμή εκείνη…

Εσύ ή εγώ;

Ξέρω όμως πως σκεφτήκαμε κι οι δυο, το ίδιο πράγμα, πως αυτή είναι η «τελευταία φορά» που συναντιόμαστε «εδώ».
Τρικυμία στην καρδιά μου την ώρα που σου είπα «γειά»…

Δε ξέρω αν το ‘νιωσες, αλλά νομίζω πως ναι!


Και μακάρι να το ‘νιωσες και να με συγχώρησες που δε σου ‘δωσα μια τελευταία αγκαλιά…

Ήθελα τόσα πολλά να σου πω κι αρκέστηκα σ’ ένα ξερό «γειά» κι ας ήξερα ότι φεύγεις…
Δείλιασα μη προδοθώ και φανεί πόσο πονάω…

Μα πόσο ηλίθια φέρθηκα, Θεέ μου!

Αντί να σ’ αγκαλιάσω και να κλείσω σ’ αυτή την αγκαλιά όλα αυτά που ένιωθα για σένα να τα πάρεις μαζί σου σαν «κατευόδιο» για να θυμάσαι… δείλιασα και το ‘βαλα στα πόδια!

Να θυμάσαι…(?) Αν μπορείς να θυμάσαι…

Αν έχουν μνήμη οι νεκροί…
Δε ξέρω! Αναρωτιέμαι. Κι όσο αναρωτιέμαι, τόσο δε ξέρω!

Πάνε τόσες μέρες κι εσύ το μόνο που κάνεις, είναι να ντύνεις την απουσία με σιωπή και να περνάς απ’ τα όνειρά μου ανεπαίσθητα σαν οπτασία…
Μόνο αυτό! Το τόσο «λίγο»…
Νομίζω πως χαμογελάς, αλλά και πάλι όταν ξυπνώ δεν είμαι σίγουρη.

Ποτέ δεν ήμουν σίγουρη αν ξέρεις…Αν έχεις καταλάβει πόσα πολλά σημαίνεις για μένα!
Αναρωτιόμουν, αν ξέρεις πόσο σημαντικό ρόλο παίζεις στη ζωή μου, στον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ, στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, που χάρη σε σένα άλλαξε κι έγινε πιο εποικοδομητικός κι ας μη σου το είπα ποτέ!

Ήλπιζα να το ξέρεις! Και νόμιζα πως θα προλάβω κάποια στιγμή να σου πω, πως χάρη σε σένα και την οπτική σου, έγινα –λίγο– καλύτερος άνθρωπος κι εγώ…
Ήμουν βέβαιη πως είχαμε χρόνο ακόμη…
Βέβαιη; Μα πόσο θράσος μπορεί να είχα ώστε να θεωρώ δεδομένο ότι εσύ δε θα φύγεις, και πόση ανάγκη να πιστέψω πως θα είσαι εδώ φωτεινός σηματοδότης;;
Ναι! Θα στοιχημάτιζα ότι εσύ δε θα έφευγες ποτέ!
Τόσο ήταν το πείσμα σου κι η δίψα σου «να είσαι εδώ» για να προσφέρεις…
Κι όμως! Το στοίχημα χάθηκε…
Αμείλικτος ο χρόνος «έκανε πλάτες» στον εφιάλτη που σε τραβούσε μακριά.

Έφευγες κι ήταν λες, και δε πήρε χαμπάρι κανείς μας!

Ο θάνατος σε τύλιγε με την οσμή του κι εμείς κλείναμε τις μύτες μας να μη τον μυρίσουμε, σφαλούσαμε τα μάτια μας να μη δούμε τη χλωμάδα σου και τ’ αυτιά μας να μην ακούσουμε τις φυλακισμένες αναπνοές σου που δραπέτευαν ζορισμένες απ’ το σώμα που εγκατέλειπε…

Μα ήταν οι τελευταίες σου! κι ας αρνιόμασταν να το πιστέψουμε! Κατά βάθος το ξέραμε…

Θέλω να σου πω ότι μου λείπεις! και σου χρωστάω μια αγκαλιά…

Όσο κι αν σε κουβαλώ μέσα μου, πάντα θα λείπεις και θα με πληγώνει η απουσία σου κι αυτό το «αντίο» που δε σου το ‘πα όπως θα ήθελα να στο πω.

Πάνε κιόλας 40 μέρες…

Όλα αυτά για τα οποία πάντα ανησυχούσες και «τρωγόσουν», έχουν πάρει το δρόμο τους… και μόνο εσύ δεν είσαι εδώ!

Πολλές φορές κοιτώ στον ουρανό και σκέφτομαι:
«Ξέρω πως ήσουν πάλι εσύ!»

Να είσαι καλά, εκεί που είσαι, να μην πονάς, να μη λυπάσαι και να ‘ρχεσαι που και που στα όνειρά μου και να μου χαμογελάς…

Και να θυμάσαι, πόσο πολύ σ’ αγαπούσα! γιατί αυτό το ξέρω πως το ήξερες!

Να το θυμάσαι! Αν θυμούνται οι νεκροί…

(δείξε μου σημάδι!…να το ξέρω…)

Αφιερωμένο.

αναπνοές
Taxidia Zohs

Χαμογέλα βαθιά, μέσα από τη ψυχή σου! Νιώσε παιδί!




Της Μαρίας Χαρίτου.

Μόλις άνοιξες τα μάτια σου! Ο ήλιος μπαίνει δειλά από τις γρίλιες!
Σήκω! Δεν έχεις καιρό για χάσιμο! Μια νέα μέρα ξεκινά. Βάλε πάνω σου κάτι ελαφρύ και βγες έξω, βούτα στο ζεστό ήλιο! Πάρε μεγάλες ανάσες απ αυτόν, άσε τον να μπει μέσα σου, να σε γεμίσει με το φώς του. κανένα σκοτάδι να μη μείνει κρυμμένο, σε καμία γωνία. Άσε το ζεστό φώς να περάσει και να πλημμυρίσει όλο σου το είναι! Να καθαρίσει το μυαλό σου από κάθε μια βρώμικη σκέψη!
Χαμογέλα βαθιά, μέσα από τη ψυχή σου! Νιώσε παιδί! Άνοιξε τα χέρια σου να τον καλωσορίσεις στη ζωή σου και κάνε τον σύμμαχο. Νιώσε τη ζεστή του αγκαλιά , και φόρεσε τη, κάνε τη δεύτερο δέρμα σου! Και να θυμάσαι πως είναι ο φωτεινός δρόμος είναι ο πιο ξεκάθαρος, ο πιο δυνατός, ο πιο αληθινός.
Τίποτα να μην έχει τη δύναμη να σε επισκιάζει, τίποτα να μη μπορεί να σε επηρεάσει αρνητικά. Και να ξέρεις πως μόνο όταν δίνεις την άδειά σου, όταν το επιτρέψεις, μόνο τότε μπορεί κάτι να σε βλάψει. Παρατήρησε και μείνε σιωπηλή, χαμογέλα σε όλους και μείνε ταπεινή.
Δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν άλλο, παρά μόνο στον εαυτό σου!

αναπνοές
Taxidia Zohs

Φύσα τη μιζέρια σου μακριά και ξεκίνα τη δράση.




Οι μέρες περνάνε κι εσύ κάνεις πράγματα απ’ αυτήν τη συνήθεια που πάμπολλες φορές έχουμε αναλύσει. Κι ο χρόνος σχεδόν πλησίασε κι εσύ σκέφτεσαι τα πράγματα που έκανες όλο αυτόν τον καιρό. Μ’ ένα βλέμμα χαμένο, με χέρια άδεια απ’ το να δώσουν ενέργεια, αγάπη και συναισθήματα κενά προσπαθείς να βρεις, έστω κι ένα πράγμα που έκανες καλά αυτόν το χρόνο.

Σχέσεις που μ’ ένα φύσημα έχουν τελειώσει, άνθρωποι που αύριο φεύγουν κι άλλοι που η τοξικότητά τους σε πλακώνει. Εκείνοι που τους κέρδισε τελικά εκείνο το σενάριο το πιο αισιόδοξο και σε παράτησαν ή εκείνοι που ήσουν λίγος γι’ αυτούς ή αλλιώς όμοιος μ’ άλλους. Όνειρα συμβιβασμένα και χρόνος πιο μίζερος κι απ’ αυτόν του παππού σου.

Και κάπου εδώ, προσπαθείς να βάλεις μια τάξη ή να βρεις αυτό το κάτι που θα γεμίζει το κενό. Αρκετά κοιμήθηκες, αρκετά μιζέριασες κι αρκετά έκλαψες. Όλο αυτό δεν είναι εσύ.

Σήκω και φτιάξε τη ζωή σου, όπως την ονειρεύτηκες. Να ζητάς το χρόνο και το χώρο σου απ’ τους ανθρώπους δε σημαίνει πως δεν τους θέλεις. Ζήτα χρόνο για σένα. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τρεις μέρες την εβδομάδα μακριά τους ή μήνα ή χρόνο. Θυμήσου πως είσαι εδώ σ’ αυτό το μέρος για σένα κι όχι για τους άλλους. Θα θυμώσουν, θα κάνουν μούτρα, θα νομίζουν πως τους ξεχνάς κι όλες αυτές οι εγωιστικές συμπεριφορές που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που νομίζει πως τον απορρίπτεις θα έρθουν στην επιφάνεια. Κι ας έχεις κάνει πολλές θυσίες κι ας έχεις προσπαθήσει για εκείνους πολλές φορές που εν τέλει δε θα εκτιμηθούν ποτέ.

Θέσε στόχους και κάνε τα πάντα για να τους πετύχεις. Ξεκίνα να πραγματοποιήσεις εκείνο το ταξίδι, που για έναν χρόνο είχες αφήσει. Δες πόσοι και ποιοι θα σου λείψουν και σε πόσους, επίσης, θα λείψεις και πώς θα το διαχειριστούν. Δες τον εαυτό σου χωρίς εκείνους. Μπορεί να σου λείψουν και να τους θέλεις κοντά σου, μπορεί να δεις τον εαυτό σου χαρούμενο χωρίς αυτούς.

Ανάπνευσε για λίγο μόνος κι εκτίμησε τη μοναξιά. Περπάτα στην πόλη και χάζεψε σε πράγματα που η φλυαρία των ανθρώπων δε σ’ άφηνε να κοιτάξεις. Γύρνα σπίτι κι αρίθμησε όλα όσα θέλεις να κάνεις και κάθε μέρα να πραγματοποιείς κι από ένα. Μέτρα τις αρνητικές σκέψεις σου και προσπάθησε να τις περιορίσεις.


Ζήτα το χώρο σου. Μη ζητιανεύεις θέσεις γεμάτες από ανθρώπους γύρω σου. Μάθε να είσαι ανεξάρτητος. Θύμισε στον εαυτό σου τους λόγους που βρίσκεσαι εκεί που βρίσκεσαι. Μετά φύσα τη μιζέρια σου μακριά και ξεκίνα τη δράση.

Ο χρόνος για τους ανθρώπους γύρω σου μπορεί να περιοριστεί και να γίνει πιο δημιουργικός για σένα. Ο χώρος δίπλα σου μπορεί για λίγο ν’ αδειάσει, ώσπου να έχεις τη δύναμη και την ενέργεια να γεμίσει ξανά κι όχι από ψεύτικα χαμόγελα και στιγμές βαρετές. Αλλά από ουσιαστικές στιγμές κι ανιδιοτελή αγάπη με αγκαλιές που θα μυρίζουν απ’ το σφύξιμο.

Κι όταν επιστρέψεις απ’ αυτό το ταξίδι θυμήσου να δώσεις ένα φιλί σ’ εκείνους που σε περίμεναν να γυρίσεις, όχι για εκείνους αλλά για σένα. Και πίστεψέ με, θα είναι ελάχιστη η χρυσόσκονή σου, όμως θα καταφέρει να γεμίσει το κενό του χρόνου που έλειπες.

Γράφει η Ιωάννα Μπογιατζή

Πηγή
Taxidia Zohs

Όταν μια πόρτα κλείνει μια άλλη περιμένει να την ανοίξεις.




Της Δικαίας Μαραβέλια.

Μπορεί μια “κραυγή”να αλλάξει τον άνθρωπο;

Πως δεν μπορεί αφού το λέμε οτι ο άνθρωπος αλλάζει αν τον αγαπήσεις ή αν τον πονέσεις πολύ. Μια κραυγή πόνου και απόγνωσης μπορεί να κάνει θαύματα.

Όπως και η ανάλογη της χαράς.

Μέσα σε κάθε κρ(αυγή), είναι καλά κρυμμένη μια αυγή. Η κάθε αυγή με την σειρά της, κάτι νέο, φρέσκο, φέρνει μαζί με την πρωινή υγρασία…

Αυτά τα μικρά καθημερινά θαύματα που περνούν απαρατήρητα.


Μπορεί βέβαια το θαύμα αυτό να έρθει μια ώρα άκυρη, όμως όταν μια πόρτα κλείνει μια άλλη περιμένει να την ανοίξεις, αν δεν σε περιμένει ήδη ανοιχτή!

αναπνοές
Taxidia Zohs

Κολλάμε πάντα στον μαλάκα που δεν απαντάει στα μηνύματα.




Τι να μας πεις κι εσύ… Η ώρα τρεις και κάτι και στην τηλεόραση παίζει για πολλοστή φορά ο «αστυνόμος Μπέκας» και σε λίγο αργότερα το «Καφέ της Χαράς» με υπότιτλους. Είδες τι καλά τις ξέρω τις επαναλήψεις; Μα γιατί να μην τις ξέρω άλλωστε; Εσύ μου έμαθες καλά τι σημαίνει ένα έργο σε επανάληψη.

Τι θες να μας πεις κι εσύ βραδιάτικα, θα μου πεις τώρα. Ναι, τίποτα το πρωτότυπο κι η δική μας ιστορία. Μη φανταστείς κάτι μελί μάτια σε έναν Αυγουστιάτικο ουρανό με σκόρπια υπονοούμενα, πολλά γέλια κι ένα κοριτσάκι μέσα σε ένα ροζ συννεφάκι σαν κάστρο απόρθητο να παραδοθεί στη γοητεία του. Όχι, δεν ήταν τόσο μικρό το κοριτσάκι, είχε ακούσει ξανά παραμύθια, αλλά το δικό σου ήθελε να το ζήσει κιόλας. Βλέπεις, για όλους τους άλλους γκόμενους ήταν απλά μία που είτε δεν τους έριχνε βλέφαρο είτε της ξεθύμανε ο «ερωτάς» μέσα σε ένα μήνα. Κι ήρθες εσύ να της βάλεις τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Εσύ σε μένα;

Βλέπεις, το έχουμε στη φύση μας εμείς οι άνθρωποι να κολλάμε πάντα σε εκείνον τον μαλάκα που δεν απαντάει στα μηνύματά μας, που δε μας στέλνει την καλημέρα του, να ξέρουμε πως είμαστε η πρώτη του σκέψη, ούτε και την καληνύχτα του, βέβαια, για τα γλυκά μας όνειρα. Κι όταν το πράγμα προχωράει κι εσύ δένεσαι, αρχίζουν τα σενάρια -και πίστεψέ με, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ τα σενάρια.

Απ’ το «Εντάξει μωρέ, με τα ρεμάλια είναι πάλι και βλέπουν μπάλα και δε θέλει να τον πουν φλώρο» μέχρι το «Με το ποια καρατσουλάρα είναι πάλι;». Γιατί η «άλλη» πάντα θα υπάρχει στο μυαλουδάκι κάθε ερωτευμένης γυναίκας. Και κάθε φορά που στο σενάριό μας υπάρχει αυτή η «άλλη», θέλουμε να μπουκάρουμε σε σπίτια, μαγαζιά κι οπουδήποτε αλλού μπορούμε να σας εντοπίσουμε και να σας διεκδικήσουμε με πρωτόγονο τρόπο. Αν έχουμε φτάσει σε αυτό το στάδιο του σεναρίου, είσαι μεγάλος μάγκας εσύ, τελικά, αγόρι μου.

Ναι μωρέ, για σένα πάλι μιλάω, με τα μελί μάτια που ενώ καθρεφτίζεται το ψέμα που εκείνη το μυρίζεται από μακριά απ’ την πρώτη φορά που την κοίταξαν, αντί να σε μουντζώσει και να προχωρήσει χωρίς ενδοιασμούς, σε παίρνει αγκαλιά και ξεχνάει γιατί ήθελε να σου σε πιάσει στις σφαλιάρες και μετά να φύγει σαν κυρία.

Επανάληψη, λοιπόν, κι εσύ για εκείνη. Ξέρει πότε να σε περιμένει, πού και τι ψέμα θα ακούσει. Σε ξέρει ίσως και καλύτερα απ’ ό,τι έχει δει σε επανάληψη τις ώρες που αντί να κοιμάται, σκέφτεται πού είσαι και τι να κάνεις πάλι. Αλλά μαζί σου, ρε γαμώτο, την αποζητά την επανάληψη. Θέλει να δει το κινητό της να χτυπά με το όνομά σου κι εσύ να της λες πόσο χαζά σενάρια κάνει και να γελάς όταν στα λέει.


Μετά να νιώθει ηλίθια που σου λέει όλα όσα σκέφτεται και στο επόμενο δεύτερο να ακούει το γέλιο σου –αχ το γέλιο σου– και το μόνο που θα θέλει είναι να έρθει πλάι σου. Γιατί πλάι σου όλα είναι διαφορετικά. Δεν υπάρχουν εγωισμοί, έχουν πεθάνει εδώ και καιρό και μάλιστα για πρώτη φορά. Έχει νικηθεί το «εγώ» και τη θέση του την έχει πάρει το «εμείς» -ή καλύτερα το «εσύ»! Το ξέρεις, άλλωστε. Είναι σε θέση να κάνει οτιδήποτε μόνο και μόνο για να είσαι εσύ ευτυχισμένος.

Τι να μας πεις κι εσύ, λοιπόν; Εκείνη είναι εκεί για σένα ενώ ξέρει. Όλες οι γυναίκες ξέρουν άλλωστε. Πάντα ξέρουν.

Και να γίνω πιο σαφής όταν αυτά τα αναθεματισμένα τόξα του έρωτα σε πετυχαίνουν, το γυναικείο το ένστικτο λειτουργεί σε τέτοιο βαθμό που σπανίως πέφτει έξω. Σε χρόνο dt σκανάρει τον άνθρωπο που έπεσε στα δίχτυα του και προσπαθεί να τον καταλάβει σε βαθμό που δεν το ξέρει ούτε η ίδια του η μάνα. Και κάθε γυναίκα που νοιάζεται πραγματικά ξέρει τι μπελάδες έβαλε στο κεφάλι της. Σε ξέρει. Ξέρει τι θα κάνεις πριν εσύ το σκεφτείς καν.

Γι’ αυτό λοιπόν, μη μας υποτιμάτε εμάς τα κοριτσάκια, γιατί ξέρουμε πώς να σας αντιμετωπίσουμε. Για την ακρίβεια έχουμε πατήσει από μόνες μας το replay στην ιστορία μας. Μέχρι πότε; Όσο σας αντέχει η ευαισθησία μας!

Γράφει η Ρεγγίνα

Πηγή
Taxidia Zohs

Μην εξαντλείς άσκοπα τα αποθέματά σου στον απολογισμό της νύχτας.




Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Είμαστε ατελείς άνθρωποι κι έχουμε απόλυτες συμπεριφορές, αλλά και όμορφες αδυναμίες. Η ζωή δεν είναι συμβόλαιο που την υπογράφεις με αυστηρούς κανονιστικούς όρους. Είναι γεμάτη με αυθόρμητες στιγμές, με ζαβολιάρικες συμπεριφορές, με προκλητικά λάθη και έντονα συναισθήματα. Ο συνδυασμός τους συνθέτει τη διάθεση της μέρας και καθορίζει τον απολογισμό της νύχτας.

Και είναι τη νύχτα και σ’ αυτόν τον απολογισμό που μετράς τον χρόνο που χαραμίστηκε. Τα συναισθήματα που σπαταλήθηκαν. Τα αποθέματα που ξοδεύτηκαν. Τις ευκαιρίες που υπερ-καταναλώθηκαν. Και το παράπονό σου γίνεται αναστεναγμός. Γίνεται μέσα σου βουβός λυγμός που δεν μπορεί να λυτρωθεί.

Σταμάτα, όμως, να βλέπεις ως θύμα τον εαυτό σου. Κανένας δε σου έκανε κακό. Απλά υπήρξαν άνθρωποι που μέσα τους δε σκίρτησε για σένα η αγάπη. Κι αυτό δεν μπορείς να τους το χρεώσεις. Ποιος μπορεί να κουμαντάρει την καρδιά; Μήπως εσύ μπορείς να κουμαντάρεις τη δική σου;

Γι’ αυτό προσπάθησε να μην εξαντλούν τα αποθέματά σου οι συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω σου. Ούτε να προσπαθείς πάντα να τις καταλάβεις. Μερικές φορές είναι σοφό απλά να τις αποδέχεσαι. Αυτοί είναι. Δε θα τους αλλάξεις εσύ. Ούτε εκείνοι θα αλλάξουν για σένα.

Εσύ μόνο να ρωτήσεις τον εαυτό σου ένα πράγμα. Αν μπορείς να τους εμπιστευτείς. Κι αυτή είναι μια ερώτηση που σηκώνει μια μονολεκτική απάντηση. Ναι ή όχι. Τα πράγματα είναι απλά. Δώσε στον εαυτό σου την απάντηση που του αξίζει και σύμφωνα μ’ αυτή κοίταξε να πορευτείς. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως δε θα συμπορευτείς…


αναπνοές
Taxidia Zohs

Αυτοί είναι οι Έλληνες διάσημοι που υιοθέτησαν παιδί! Συγκλονίζουν οι εξομολογήσεις τους



Το να υιοθετήσει κάποιος ένα παιδί δεν είναι μια απλή υπόθεση. Απαιτεί γενναιοψυχία και ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης. Απαιτεί πλήρη και εκτός ορίων αφοσίωση σε μία μικρή παιδική ψυχή που από τη μία στιγμή στην άλλη γίνεται το δικό σου παιδί.

Γιατί μητέρα ή πατέρα δεν σε κάνει μία… γέννα, σε κάνει μία ακατανίκητη επιθυμία να προσφέρεις ανιδιοτελή αγάπη σ΄ένα παιδί, ακόμη και αν δεν έχετε τον ίδιο γενετικό κώδικα.

Ευτυχώς δεν είναι λίγοι οι διάσημοι Έλληνες και ξένοι που πήραν την απόφαση να υιοθετήσουν ένα – ή και περισσότερα σε κάποιες περιπτώσεις παιδιά. Μάλιστα, κάποιοι θέλησαν να αξιοποιήσουν την δυνατότητα της υιοθεσίας αν και είχαν ήδη κάνει τα δικά τους βιολογικά παιδιά. Πρόσφατα ακούσαμε τη συγκινητική κατάθεση ψυχής της Νία Βαρντάλος στην Ελένη Μενεγάκη και το Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, όπου με δάκρυα στα μάτια μίλησε για την κόρη της, το κοριτσάκι που υιοθέτησε και που δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς αυτή.

Δυστυχώς στην Ελλάδα, οι διαδικασίες υιοθεσίας δεν είναι τόσο απλές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα εξομολογήθηκαν σε συνέντευξή τους ο Αιμίλιος Χειλάκης και η Αθηνά Μαξίμου που σταμάτησαν πλέον να ελπίζουν. Εμείς σας παρουσιάζουμε τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις υιοθεσίας από Ελληνες διάσημους. Τη δυσκολία της να αποκτήσει το δικό της βιολογικό παιδί, ήταν ένα μυστικό που το κρατούσε για πολλά χρόνια μέσα της η Νία Βαρντάλος.

Η διάσημη ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, μετά από 22 χρόνια ευτυχισμένου γάμου με τον σύζυγό της Ίαν Γκομέζ, αποφάσισαν γίνουν γονείς ενός τρίχρονου κοριτσιού με τη διαδικασία της υιοθεσίας.



Η Χαρούλα Αλεξίου έχει μιλήσει σε συνεντέυξεις της για την υιοθεσία του γιού της, Μάνου: «Είχα έναν και μοναδικό φόβο όταν υιοθέτησα το παιδί μου, εάν θα είμαι ικανή να το αγαπήσω. Αν θα είμαι αντάξια αυτού του παιδιού. Γιατί παίρνεις ένα πλασματάκι, ένα μωρό που γεννιέται, κι έχεις όλη την ευθύνη να το μεγαλώσεις και να του δώσεις μια σωστή ζωή κι έναν σωστό κόσμο».



Μετά από πέντε χρόνια σχέσης, εκ των οποίων τα δύο παντρεμένοι, η Βίκυ Βολιώτη και ο αγαπημένος της, Σίμος Σαρκετζής, υιοθέτησαν ένα κοριτσάκι.



Η Μιμή Ντενίση δε δυσκολεύτηκε πολύ να αποκαλύψει στη κόρης της Μαριτίνα πως την έχει υιοθετήσει. Χαρακτηριστικά έχει δηλώσει: «Ήταν πολύ εύκολο και της το είπα όταν ήταν δυο ετών. Πιστεύω ότι όποιος έχει ζήσει ιστορία υιοθεσίας θα πρέπει να το σκεφτεί πολύ σοβαρά από την αρχή και να το κάνει μέρος της ζωής του από τότε που το παιδί είναι σχεδόν βρέφος γιατί τότε δεν έχει ζήσει άλλη ζωή ούτε άλλη ιστορία και του φαίνεται φυσιολογικό. Και συνέχισε: «Αν αργήσεις να του το πεις το παιδί σε θεωρεί ψεύτη μετά. Δεν σε εμπιστεύεται σε κανένα τομέα. Το παιδί μου είναι το παιδί μου. Επειδή δεν έχει το DNA το δικό μου δεν σημαίνει κάτι. Όπως της έχω πει κιόλας εμένα είναι το παιδί μου γιατί έφτασε μια στιγμή που αποφάσισα ότι αυτή είναι το παιδί μου. Δηλαδή κάποια που έμεινε έγκυος τυχαία από κάποιον που ούτε ήξερε, αγαπάει το παιδί της περισσότερο; Αφού ούτε που το ήθελε»



«Έχω τρία παιδιά! Τον Διονύση, τον Νικόλα και τον Μουσαφά. Έχουμε υιοθετήσει ένα παιδάκι από τη Σερβία, δεν το έχω δει ποτέ παρά μόνο σε φωτογραφίες. Έχω μια έγνοια διαδικτυακή για το παιδί μου… μια μικρή συνδρομή αλλά υιοθετώντας κατά βάση μια νοοτροπία που θέλει τα παιδιά μας να είναι παιδιά όλου του κόσμου.» έχει δηλώσει χαρακτηριστικά ο Σταμάτης Γαρδέλης.



Η διάσημη ερμηνεύτρια Πόλυ Πάνου είχε υιοθετήσει το γιο της τον Βαγγέλη Πάνου. Για την υπόθεση αυτή είχε μιλήσει και ο ίδιος της ο γιος, ο οποίος αποκάλυψε σε συνέντευξή του: «Δεν το κρύβω ότι είμαι υιοθετημένος! Το πρωτοέμαθα όταν ήμουν δώδεκα χρόνων, κάποια στιγμή που ήμασταν με τη μητέρα μου στη Λούτσα για μπάνιο».



Το γιο της Παύλο υιοθέτησε από 3 μηνών μωρό η Ελενα Ακρίτα. Μάλιστα σε συνεντεύξεις της αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ήταν μία πολύ δύσκολη και αρκετά επώδυνη διαδικασία. Δεν είναι εύκολο όταν έχεις μεγαλώσει ένα παιδί, από 3 μηνών, και η μόνη μάνα που έχει γνωρίσει είσαι εσύ, να του πεις τα πάντα. Όμως, πρέπει να το κάνεις. Τότε πέρασα πολύ μεγάλα ζόρια. Διάβασα πολλά βιβλία, συνεργάστηκα με παιδοψυχολόγους -οι οποίοι δεν μου είπαν ιδιαίτερα πράγματα- και γύρω στα 4 με 5 του χρόνια ήθελα να το ξέρει. Δεν ήθελα να πάει δημοτικό και να το ακούσει από κάποιο άλλο παιδί. Από τα 5 του ήξερε την αλήθεια».



Μία από τις πιο γνωστές δημοσιογράφους της χώρας μας, η Ελένη Καλογεροπούλου τόλμησε πριν από πέντε χρόνια να κάνει αυτό που ελάχιστες γυναίκες θα έκαναν: Υιοθέτησε μόνη της ένα παιδί το οποίο μάλιστα δεν πήρε στα χέρια της βρέφος αλλά μεγαλύτερο σε ηλικία. Ήταν πέντε χρονών το αγοράκι, όταν βρήκε τη ζεστή αγκαλιά που χρειαζόταν, αυτή της δημοσιογράφου.



Πηγή

TOP εβδομαδας

Ροη Ειδησεων

Ταξιδια